Głos - Tygodnik Nowohucki

26/10/2026

Nawigacja

· Strona główna
· Nowohuckie Linki
· Fotohistorie
· Szukaj
· Dzielnice
· NH - Miejsce dobre do życia

W Głosie

Felietony
Miss Nowej Huty -
XXI edycja
Nowohucianie
Humor
Prawnik radzi

Ostatnie artykuły

· [2026.10.23] Zapolow...
· [2026.10.23] Węgiers...
· [2026.10.23] Morawie...
· [2026.10.16] Parę sł...
· [2026.10.16] Skąd ta...

Ostatnio na forum

Najnowsze tematy

· Na sprzedaż działka ...
· Akcja poboru krwi
· Krótkie włosy - piel...
· Sekcja rekreacyjna G...
· TBS w nowej hucie?

Najciekawsze tematy

Brak tematów na forum

O nie! Ta strona potrzebuje włączonej obsługi języka JavaScript!

Twoja przeglądarka nie obsługuje tego języka lub ma wyłączoną jego obsługę. Włącz wykonywanie kodu JavaScript w swojej przeglądarce internetowej, aby skorzystać ze wszystkich funkcji strony
lub skorzystaj z programu obsługującego język JavaScript, np. Mozilla Firefox, Apple Safari, Opera, Google Chrome lub Windows Internet Explorer w wersji wyższej niż 6.

W najbliższą niedzielę, 26 października br. SALON NH+

W najbliższą niedzielę, 26 października, o godz. 12.00 w foyer Teatru Ludowego odbędzie się kolejne spotkanie wszystkich, którzy interesują się przeszłością i dniem dzisiejszym Nowej Huty w ramach „Salonu NH+”. Tym razem bohaterami będą junacy, którzy budowali naszą dzielnicę i… dzisiejsi nowohuccy raperzy. Może być gorąco. Dla zainteresowanych wstęp wolny. Organizatorem spotkań jest Fundacja Teatru Ludowego.
(f)

W MDK Fort 49 „Krzesławice” SALON ORMIAŃSKI

Młodzieżowy Dom Kultury Fort 49 „Krzesławice”, miesięcznik „Poznaj Świat”, wydawnictwo „Bernardinum” w Pelplinie oraz Ormiańskie Towarzystwo Kulturalne w Krakowie zapraszają na Salon Ormiański. W programie m. in. otwarcie wystawy malarstwa Gagika Parsamiana, prezentacja wydawnictwa „Bernardinum”: XII-wieczny armeński Ewangeliarz ze Skwery (o historii ewangeliarza opowie dr hab. Krzysztof Stopka , dyrektor Archiwum Uniwersytetu Jagiellońskiego, a faksymile ewangeliarza zaprezentuje Tadeusz Serocki, wiceprezes wydawnictwa „Bernardinum”), improwizacje muzyczne na duduku (Paweł Solecki), otwarcie wystawy fotografii ks. Stanisława Pindery „Armenia. Kamienie silniejsze niż człowiek”, promocja albumu fotograficznego ks. Stanisława Pindery „Kamienie silniejsze niż człowiek” (wydawca: „Poznaj Świat”), prezentacja książki ks. Tadeusza Isakowicza-Zaleskiego „Przemilczane ludobójstwo na Kresach”, film o Armenii oraz… smakołyki ormiańskie.
Salon Ormiański rozpocznie się w sobotę, 25 października br. o godz. 17.00 w Młodzieżowym Domu Kultury Fort 49 „Krzesławice”, os. Na Stoku 27 b.
(f)

NIEŁATWE PORTRETOWANIE LUDZI WIELKICH

Zorganizowanie wystawy poświęconej 25 rocznicy obecności Jana Pawła II w Mogile oraz rocznica Jego odejścia „do Domu Ojca”, zainspirowały członków Parafialnego Oddziału Akcji Katolickiej do podjęcia inicjatywy budowy pomnika Ojca św. Jana Pawła II w obrębie mogilskiego Sanktuarium Krzyża św. Przychylność proboszcza parafii i opata mogilskiego, zaangażowanie członków Akcji w realizację trudnego zamierzenia, doprowadziły do zorganizowania i przeprowadzenia zbiórki pieniędzy na ten cel. Dzięki ofiarności parafian i pielgrzymów udało się zebrać kilkadziesiąt tysięcy złotych, które stanowiły część kosztów budowy monumentu. Głównym fundatorem pozostał konwent Ojców Cystersów. Przedstawiciel Akcji uczestniczył w pracach komisji konkursowej, której zadaniem było wyłonienie najlepszego projektu do realizacji. O. Mateusz Kawa Cist., konsultant reprezentujący opata, czynnie wspierał autora pomnika, Marka Kordyacznego w pomyślnym zakończeniu wszystkich zamierzonych prac. Dziś, gdy pomnik już stoi, udało się nam się porozmawiać z artystą o jego mogilskim dziele.
- Brałem udział w konkursie, w którym uczestniczyły jeszcze trzy osoby - mówi Marek Kordyaczny, artysta rzeźbiarz, adiunkt Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. – Później zebrała się komisja konkursowa, było rozstrzygnięcie i ogłoszenie werdyktu. Okazało się, że wygrałem konkurs na wykonanie pomnika Ojca św. Jana Pawła II, który stanąć miał na dziedzińcu przed mogilską Bazyliką. Do konkursu zaprezentowałem miniaturę całej postaci z krzyżem i w dużym powiększeniu studium głowy, gdyż taki był wymóg konkursu. Twarz Jana Pawła II, jego postawa i strój, miały odzwierciedlać postać z okresu pielgrzymki do Sanktuarium Krzyża św. w Mogile. Jest to dotychczas największa moja realizacja, którą wykonałem osobiście.
- Jest wiele zrealizowanych rzeźb z uśmiechniętym Papieżem – opowiada artysta. – Ja zaproponowałem twarz inną - skupioną w modlitwie, zadumaną… Postawiłem sobie za cel ukazania twarzy wyrażającej spokój. Jana Pawła II Wielkiego przedstawiłem na rzeźbie w stroju w jakim pielgrzymował do Sanktuarium, łącznie ze wszystkimi jego detalami. Postać jest w ruchu, krocząca do krzyża, trzymająca się, chwytająca krzyż. Miałem pewien problem do rozstrzygnięcia: czy krzyż ma być identyczny, jak ten z Kaplicy Cudownego Pana Jezusa? Uznałem, że takie podejście nie jest dobre. W efekcie dopasowałem krzyż do wielkości postaci (która ma ponad trzy metry wysokości) oraz do placu na której miała stanąć (krzyż sięga ponad pięć metrów od podstawy pomnika!).
- Jan Paweł II zawsze był wśród ludzi, którzy mieli do niego bezpośredni dostęp podczas różnych okazji – opowiada Marek Kordyaczny. – Dlatego umieściłem postać na niskim, trzydziestocentymetrowym podwyższeniu, aby nie stwarzać dystansu do postaci, aby wyrazić w całej bryle pomnika także i tę cechę naszego Papieża. Ludzie wielcy nie dają się łatwo sportretować. Może przeszkadza temu przewaga ducha nad fizycznością? Pomimo wielu moich realizacji portretu Papieża, z różnych okresów jego życia i przestudiowaniu licznych fotografii, wyrzeźbienie dobrego portretu nie jest łatwe. Za każdym razem jest to nowe, fascynujące wyzwanie. Rzeźba pełna jest trójwymiarowa. Dodając - tak jak w tym przypadku – ruch, dodajemy czwarty wymiar. Oglądanie rzeźby (w przeciwieństwie do dwuwymiarowanego obrazu, który jest „stop klatką”) z wszystkich możliwych stron, trwa w czasie, umożliwia jej kontemplowanie z różnej perspektywy, z różnych stron, dlatego tak ważne jest związanie rzeźby z jej otoczeniem i z miejscem, na którym ma stać.
- Miałem kiedyś takie zdarzenie, a właściwie sen – zwierza się artysta. - Czasem wiemy, że ten sen jest snem, a jednak stwierdzamy, że on jest tak naturalny, iż prawie bierzemy go za rzeczywistość. I ja właśnie miałem kiedyś takie jakby spotkanie z Ojcem Świętym. Podszedł do mnie, położył mi rękę na ramieniu i powiedział, żebym pięknie rzeźbił dla Kościoła. I tak mi to właśnie utkwiło w pamięci, w mojej psychice, że bardzo osobiście przeżywam każdą, tworzoną przeze mnie rzeźbę Jana Pawła II. W każdej zostawiam to przeżycie snu. To dla mnie dodatkowa motywacja, aby moja praca była dobra, bym mógł przekazać w niej uczucie. Zatem artysta może nadać rzeźbie kolejny wymiar, który można by nazwać wymiarem duchowym artysty. Rzeźbiąc jakikolwiek portret, bardzo intensywnie myślę o przedstawianym człowieku, staram się jakby wczuć w tego człowieka, chcę powiedzieć o nim coś więcej i zawrzeć to w rzeźbie. W tym okresie analizy postaci nie staram się rysować, czy lepić w glinie. Można powiedzieć, że w tym czasie kumuluje się we mnie wypowiedź. Aż do momentu kiedy jestem już tak zmotywowany, „napełniony” tematem, że muszę zacząć lepić, jakby notować w ten sposób swoje przemyślenia, które przez cały czas, w sposób twórczy, są przekładane na formę rzeźbiarską.
Zanim wykonałem projekt Pomnika, który pokazałem komisji, szkicowałem (nawet kilkucentymetrowe postaci) wiele różnych układów: papieża klęczącego, niosącego krzyż na plecach. Doszedłem jednak do wniosku, że prostota formy będzie najlepszą i taką wybrałem: pion i poziom krzyża. A przy nim postać Papieża. Wszystkie zadane sobie treści udało mi się zachować w tej niepowtarzalnej, prostej i nie udziwnionej formie.
Rzeźba, którą przygotowałem w glinie, a potem w gipsie jako formę, musiała zostać odlana w brązie. Pomnik, który możemy oglądać, odlał Piotr Piszczkiewicz z Podłęża. Jestem mu wdzięczny za to, że wykonał odlew wiernie odwzorowując mój projekt, zachowując wszystkie niezmienione detale. Wykazał przy tym wielki kunszt rzemieślnika.
Pod koniec września, wraz z żoną, udałem się ponownie do mogilskiego Sanktuarium, do ustawionego pomnika, który już okrzepł po uroczystościach Odpustu. Obserwowaliśmy zachowania ludzi, którzy przyglądali się rzeźbie, dotykali jej, przyklękali w modlitwie, dyskutowali, palili świeczki. Moja rzeźba zaczęła nowe życie. Poza pracownią, gdzie powstała. W miejscu swojego przeznaczenia.

Notował: Tomasz Ciupak

Marek Kordyaczny (1956 r.). Artysta rzeźbiarz, adiunkt w krakowskiej ASP. W swym dorobku ma nagrody za medale upamiętniające 450-lecie śmierci Wita Stwosza i 350-lecie Odsieczy Wiedeńskiej. W roku 2003 otrzymał medal prezydenta Republiki Włoch na XIV Międzynarodowym Biennale Małych Form Rzeźbiarskich im. Dantego w Rawennie. Specjalizuje się również w dużych formach i portretach. - Dla każdego tematu i motywu szuka koncepcji wraz z dostosowaniem do niej odpowiednich środków wyrazu - pisał o jego pracach profesor Stanisław Tabisz. Owo poszukiwanie widoczne jest zwłaszcza w rzeźbach i płaskorzeźbach artysty, gdzie temat narzuca formę, a forma wynika z tematu.

Marek Kordyaczny przy pomniku Jana Pawła II na placu przed bazyliką Krzyża Świętego w Mogile.

Artysta tworzy również mniejsze formy. Na zdjęciu przy swojej pracy „Dante Europejczyk”

Zagrać obłęd i świętość, czyli… DOROTA SEGDA

- Kiedy byłam uczennicą Liceum Sobieskiego w Krakowie biegałam do Starego Teatru po kilka razy na to samo przedstawienie. Kochałam się w aktorach, zmieniałam tylko w pamiętniku kartki z nazwiskami. Trela, Nowicki (która nastolatka tego nie czuła?) – nie śmiałam ich nawet prosić o autograf… Tak w jubileuszowym wspomnieniu o Starym Teatrze napisała Dorota Seida, jedna z najwybitniejszych aktorek swojego pokolenia.
Jest rok 1997. Księgarnia Odeon w Rynku Głównym w Krakowie. Album o Starym Teatrze podpisują niektórzy bohaterowie, m. in. Jerzy Trela, Jan Nowicki i… Dorota Segda. Teraz już aktorka i koleżanka dawnych swoich idoli scenicznych. Co wtedy czuła? Czy przypomniała sobie to, jak ogłądała na scenie przy Placu Szczepańskim Jerzego Trelę jako Konrada w Dziadach, czy Jana Nowickiego jako Wielkiego Księcia w Nocy Listopadowej. Nie mogę nie poddać się sam wzruszeniu, gdyż należę do tego pokolenia, co Dorota Segda i też uczyłem się miłości do sztuki teatru oglądając te same, co Dorota Segda przedstawienia.
Dorota Segda nazwała Stary Teatr niezwyczajnym miejscem, bo stał się on jej prawdziwym teatralnym domem, miejscem wielu sukcesów aktorskich. Tu zagrała m.in. Mańkę w Ślubie Gombrowicze i Salusię w Śnie srebrnym Salomei Słowackiego. Miała szczęście terminować u takiego mistrza - jak Jerzy Jarocki ( zadaniem wielu aktorów, to najważniejszy nauczyciel aktorów Starego Teatru).Pracowała też m.in. z Andrzejem Wajdą. Ten reżyser powierzył jej role Ofelii w Hamlecie i Panny Młodej w Weselu. Jednak praca z Jarockim, role zagrane u niego, już na zawsze pozostaną w moim krwiobiegu. – wspomina aktorka.
Dorota Segda jest aktorką, która potrafi znakomicie wcielić się tak w postacie z wielkiego dramatu, jak i wielkiej komedii. Jest w niej coś ze Świętej Joanny, a zarazem Anieli ze Ślubów panieńskich. W jej grze nie ma miejsc pustych, niewygranych, jest wielka, autentyczna prawda. Talent podparty pracą i znakomitym warsztatem, pozwala nam sądzić, że jeszcze nie raz zobaczymy Dorotę Segdę w wielkim klasycznym i współczesnym repertuarze.
Film w niewielkim tylko stopniu ukazał jej umiejętności. Zagrała w kilku ciekawych obrazach, takich jak: Tato, czy tytułowa Siostra Faustyna . Te filmy pokazały szeroką gamę możliwości interpretacyjnych aktorki. Nie łatwo jest bowiem zagrać, tak doskonale obłęd, a zarazem w innym miejscu - świętość. Segdzie udało się poprowadzić Świętą Faustynę do sukcesu (film otrzymał wiele nagród). Zreszta sama aktorka jest laureatką najbardziej prestiżowych wyróżnień w dziedzinie teatru i filmu. Nagrody im A. Zelwerowicza czy Z. Cybulskiego. Wyróżnienia te są dowodem, że choć Segda nie gra dużo, za to wybiera starannie tematy, które dopasowuje do swych możliwości aktorskich, do swojej jakże bogatej osobowości. Poza aktorstwem teatralnym i filmowym, jest także pedagogiem w Szkole Teatralnej w Krakowie. (w której kiedyś sama studiowała, była m.in. studentką Jarockiego).
Na swojej drodze spotkała wielkich ludzi teatru, którzy przekazali jej praktyczną mądrość teatru. Jak wspomina egzaminy u Jarockiego były zawsze świętem, a przecież dane było aktorce zetknąć się z nieżyjącym już Jerzym Grzegorzewskim. Praca z nim to było poszukiwanie i wyzwalanie jakiejś tajemniczej energii, wejście w przestrzeń, w świat, w którym tworzy się forma – tak charakterystyczna dla niego – wspomina po latach. A kiedy debiutowała w końcu lat 80. jej koledzy mówili, szkoda, że nie byłaś w Starym, kiedy pracował z nami Swinarski – wtedy to był teatr. Choć nie grała u Swinarskiego wychowała się także i na jego wielkich inscenizacjach Dziadach i Wyzwoleniu.
16 października br. (w czwartek) Dorota Segda będzie gościem Ośrodka Kultury im. Cypriana Kamila Norwida na os. Górali 5, w ramach cyklu Portrety ludzi teatru, filmu, estrady. Początek spotkania o godz. 18.00.
Dariusz Domański

Tego nie można przegapić MAGIA ŚWIATŁA I KOLORU

26 września br. w Klubie "Kuźnia", Ośrodka Kultury im. C.K. Norwida na os. Złotego Wieku 14, otwarta została niecodzienna wystawa. Niecodzienna z dwóch powodów - po pierwsze ze względu na fakt iż takie wystawy trafiają się niezwykle rzadko. Nie każda galeria nadaje się do takiej ekspozycji, a zorganizowanie tego typu wystawy to prawdziwe wyzwanie (poczynając od kłopotów związanych z bezpiecznym przewiezieniem ciężkich, a zarazem
kruchych dzieł, poprzez trudności z ich zamontowaniem i stosownym oświetleniem w miejscach gdzie będą się czuły najlepiej). Trud ten wziął na siebie i dobrze zadanie wykonał - kurator wystawy, gospodarz Galerii "m" - Ernest Ogórek. Drugi powód wspomnianej wyżej wystawowej niecodzienności, to powszechny zachwyt jaki wzbudza. To naprawdę niezwyczajne, aby dzieła prezentowane na wystawie podobały się wszystkim. To oczywiste, że widzowie niemal zawsze dzielą się na wielbicieli danego autora czy dzieła lub ich
krytyków. Ale nie tym razem. Ktokolwiek przekroczy progi Galerii "m" ten ulega urokowi wystawy, poddaje się magii światła i koloru. To naprawdę piękna wystawa o dużej różnorodności form, zmieniająca się zależnie od pory dnia i rodzaju światła.
Mowa o wystawie witraży pochodzących z pracowni "Szklarnia" Wojciecha Kirsza i Leszka Szendery, mieszczącej się przy ul. Górnickiego 3 w Krakowie. Artyści specjalizują się w witrażu świeckim - wykonują mozaiki, lampy, witrażowe obrazy, elementy okien, drzwi, mebli i inne przedmioty sztuki użytkowej. Niektóre z nich są właśnie prezentowane na wystawie w "Kuźni", gdzie cieszą oczy i wzbudzają uznanie tak wśród specjalnie przybyłych
zwiedzających jak i wśród przypadkowych gości czy stałych bywalców klubowych zajęć. Witraże są tak piękne i tak niekonwencjonalne, że chciałoby się mieć choć jeden element na własność. A to jest możliwe - artyści po zakończeniu wystawy sprzedają swoje dzieła, wykonują także prace na zamówienie - do określonego wnętrza, w określonym stylu.
Wystawę można oglądać od poniedziałku do piątku w godz. 8.00 do 20.00. Organizatorzy szczególnie zapraszają po 18-tej - wtedy zapalają się światła i witraże zaczynają żyć drugim - nocnym, niezwykle barwnym życiem... Wystawa "Światło i kolor w twoim wnętrzu" czynna będzie do 22 października br. w Klubie "Kuźnia", os. Złotego Wieku 14.
Beata Waśko

INAUGURACJA XXI SEZONU NA SCENIE „i”

W poniedziałek, 6 października br., o godz.18 rozpocznie się XXI sezon w SCENIE „i” - stałym teatrze dzieci i młodzieży działającym przy Młodzieżowym Domu Kultury im. Andrzeja Bursy na os. Tysiąclecia 15. SCENA "i" działa nieprzerwanie od września 1987 roku. Promuje dorobek młodych twórców amatorów zajmujących się teatrem, muzyką, tańcem, filmem i fotografią. Literka „i” jest symbolem założeń programowych teatru, który ma być teatrem inspiracji, interpretacji, innowacji, impertynencji, inicjacji i innych idei. Teatr zaprasza młodych widzów i twórców we wszystkie poniedziałki roku szkolnego. Na deskach Teatru SCENA „i” każdy może zaprezentować własny dorobek. SCENA „i” zapewnia profesjonalny sprzęt i obsługę techniczną.
Rozpoczynający się sezon teatralny zainauguruje spektakl „Agata szuka pracy” w reżyserii i inscenizacji Joanny Rudkowskiej. Autorem tekstu traktującego o problemach współczesnych dziewcząt i młodych kobiet jest Dana Łukasińska. Organizatorzy serdecznie zapraszają na spektakl i towarzyszące mu wydarzenia. Wstęp wolny.
(f)

HABEMUS PAPAM - KONCERT PAPIESKI

W najbliższy weekend, 27 i 28 września br. Targi Nieruchomości w M1

„Znajdź swoje M w M1” to hasło przewodnie organizowanych już po raz drugi „Targów Nieruchomości”, na które w najbliższy weekend (sobota i niedziela 27 i 28 września br.) zaprasza Centrum Handlowe M1 przy al. Pokoju.
W wejściu środkowym do centrum ustawione zostaną stoiska promocyjne najlepszych firm developerskich, prezentujących swoje oferty nieruchomości z terenu Krakowa i województwa małopolskiego. Do udziału w targach zaproszeni zostali także przedstawiciele banków i doradcy kredytowi. Wszyscy odwiedzający będą mogli zapoznać się również z bogatą ofertą nieruchomości na rynku wtórnym. Podobnie jak podczas poprzedniej edycji będzie też możliwość zapoznania się z ofertą domów i apartamentów w wiecznie słonecznej Hiszpanii. To gratka dla osób lubiących uprawiać surfing, pływać, grać w golfa lub chcących zainwestować w nieruchomości poza granicami Polski.
Targi nieruchomości, to impreza, podczas której wszyscy zainteresowani będą mogli podjąć jedną z najważniejszych w swoim życiu decyzji – decyzji o zakupie nowego domu, mieszkania czy działki. Szeroka propozycja przedstawionych ofert powinna zadowolić każdego odwiedzającego. Współorganizatorem targów po raz kolejny jest firma BrokerHaus Biuro Nieruchomości Sp. z o.o.
Organizatorzy serdecznie zapraszają wszystkich na Targi Nieruchomości w M1. Zapewniają przy tym, że potencjalni nabywcy mogą liczyć na specjalne promocje cenowe.
(f)

Ksiązki nowohuckie CISTERCIUM MATER NOSTRA

W ostatnich dniach do rąk czytelników trafił drugi tom rocznika „Cistercium Mater Nostra”, czasopisma wydawanego przez Opactwo Cystersów w Mogile. Starannie wydane roczniki, jak głosi ich podtytuł, poświęcone są tradycji, historii i kulturze cysterskiej. Najnowszy tom poświęcony jest prawie w całości mało znanej, a wartej przypomnienia osobie błogosławionego Aelreda z Rievaulx, tradycyjnie nazywanego świętym.
Aelred, wielka postać średniowiecznej Anglii, mistrz nowicjatu cysterskiego opactwa w Rievaulx, a później opat tego konwentu, żyjący w latach 1110-1167, jest autorem głośnego w swoim czasie traktatu duchowego Speculum Caritatis (Zwierciadło Miłości). Ale twórczość tego słynnego opata przez wieki była niemal całkowicie zapomniana. Badacze zajmujący się średniowiecznym życiem monastycznym najczęściej wymieniają cztery podstawowe przyczyny, które złożyły się na taką sytuację: po pierwsze Aelreda przyćmiła potężna osobowość św. Bernarda z Clairvaux (1090-1153). To w cieniu tej wielkiej postaci Aelred żył i działał; po drugie, przyczyniło się do tego nagłe i całkowite zniszczenie opactwa w Rievaulx (1538), któremu towarzyszyło rozproszenie tamtejszej wspólnoty zakonnej; po trzecie, w wyniku zniszczenia opactwa, zaginął cały zbiór listów Aelreda, a było ich ok. 300; i po czwarte wreszcie, wielka klasa pism Aelreda sprawiała, że jego najwybitniejsze utwory przypisywano ówczesnym autorytetom, takim jak: Augustyn, Kasjodor, Anzelm czy sam Bernard. Pamięć o Aelredzie została przywrócona Zachodowi dopiero w drugiej połowie ub. wieku, w latach ożywienia nauk nad tradycją monastyczną Średniowiecza. W Polsce postać wybitnego angielskiego opata nadal jednak pozostawała prawie nieznana. Tylko w specjalistycznych publikacjach można było odnaleźć niewielkie wzmianki na jej temat. Ukazało się też kilka artykułów na temat Aelreda i jego dzieł w czasopismach naukowych. Dopiero w roku 2003 wydana została Przyjaźń duchowa Aelreda w tłumaczeniu dominikanina o. Mirosława Wylęgały, a w roku 2005 do księgarń trafiła praca Ryszarda Gronia Spór o Aelreda. W poszukiwaniu prawdziwego oblicza Aelreda z Rievaulx.
+ + +
Drugi tom rocznika „Cistercium Mater Nostra” pozwala lepiej poznać tego wybitnego cysterskiego mnicha. Wśród siedmiu autorów, którzy podjęli różne wątki związane z życiem i dziełem opata z Rievaulx, znalazło się kilku badaczu z zagranicy (m. in. z Rzymu, Pragi, Mediolanu i z angielskiego Aberystwyth). Zestaw artykułów bardzo interesujący, choć trzeba przyznać, że ich lektura wymaga pewnego przygotowania. Natomiast wszystkim polecić można artykuł prof. Andrzeja M. Wyrwy z Poznania, zamykający najnowszy numer rocznika. Autor przybliża w nim ideę szlaku cysterskiego oraz jego przebieg na ziemiach polskich.
A mogilskim cystersom i ich opatowi wypada pogratulować czasopisma na tak wysokim poziomie, zarówno merytoryczny jak i edytorskim. Takiego wydawnictwa po prostu brakowało.
(f)

Artystka niezłomna, arcygwiazda, wielka osobowość teatru, artystka słowa… DANUTA MICHAŁOWSKA

Po wakacyjnej przerwie, Ośrodek Kultury im. Cypriana Kamila Norwida (os. Górali 5) wraz z Towarzystwem Ratowania Kultury w Nowej Hucie, zaprasza 29 września (w poniedziałek) o godz. 18.00 na kolejne spotkanie z cyklu Portrety ludzi teatru, filmu, estrady.
Tym razem gościem będzie prof. Danuta Michałowska, wybitna aktorka, pedagog, reżyser, czołowy twórca Teatru Jednego Aktora w Polsce. Autorka m.in. takich publikacji jak: Trzeba dać świadectwo (swoisty przyczynek do historii rapsodyków), Karol Wotyła – Artysta – Kapłan, Pamięć nie zawsze święta, czy Podstaw polskiej wymowy scenicznej.
Gdy myślę o Danucie Michałowskiej przypominam sobie moje spotkania z Artystką z okazji różnych obchodzonych w Krakowie jubileuszy teatralnych. W roku 1981Kraków świętował nie tylko 200-lecie istnienia Sceny Narodowej, ale także 40-lecie powstania Teatru Rapsodycznego - teatru, którego Michałowska była niekwestionowaną gwiazdą, teatru, z którym była związana od początku, czyli od roku 1941. Na tej scenie poznała Karola Wojtyłę. Tu stworzyła niezapomniane role m.in. Tatiany w Eugeniuszu Onieginie Puszkina czy Telimeny w Panu Tadeuszu Mickiewicza a także Muzę Wschodnią w Beniowskim Słowackiego. Była Michałowska obok Mieczysława Kotlarczyka (dyrektora tej sceny i głównego reżysera) najbardziej zasłużoną artystką Teatru Rapsodycznego. Nie raz występowała w jego obronie, gdy teatr nie podobał się władzom komunistycznym.
Szukałem związków Danuty Michałowskiej z Nową Hutą z tamtych mrocznych lat rządów komunistów. Michałowska, gdy straciła prace w teatrze otrzymała propozycje od Janusza Kurczaba, kierownika Teatru Nurt mieszczącego się w pokaźnym baraku w Nowej Hucie. Miała zająć się kształceniem w zakresie mowy scenicznej. Niestety, komuniści zabronili Michałowskiej wykonywania tej pracy, a Jerzy Pański nazwał ją …wrogim antysocjalistycznym, elementem… Michałowska była bowiem strażniczką pieczęci prawdy i wolności w teatrze. Trudno było w okresie rządów durnia (określenie prof. B. Korzeniewskiego) tworzyć wolną, niezależną sztukę. Praca artystyczna Michałowskiej przypadła przecież najpierw na czas okupacji hitlerowskiej, potem zaś na czas zniewolenia sowieckiego. A gdy dodamy, że i w stanie wojennym, w Polsce Ludowej też przyszło się jej zmagać z cenzurą i prymitywizmem władz (była wtedy rektorem krakowskiej PWST) to możemy stwierdzić, że jest Michałowska artystką walczącą, występującą zawsze w obronie ludzkiej godnośći i wolności.
Prawy charakter, wiarę w prawdę i umiłowanie polskiej literatury romantycznej wyniosła nie tylko z domu rodzinnego, ale też ze studiów polonistycznych na tajnych kompletach UJ. Wpisała się w historię polskiego teatru jako jedna z największych osobowości. W roku 1961 stworzyła Teatr Jednego Aktora (opracowywała własne scenariusze, przygotowała 13 prapremier monodramów m.in. Bramy raju J. Andrzejewskiego, Pana Tadeusza Mickiewicza, Teatr pana Sienkiewicza). W roku 1978 - znamienne to zdarzenie w polskim teatrze, w tym roku dokonano przecież wyboru Karola Wojtyły na papieża - stworzyła teatr religijny, występując głównie w kościołach w całej Polsce (w tym także i w Nowej Hucie). W swojej karierze wiele występowała za granicą, m. in. w Anglii, Szkocji, Izraelu, Włoszech (Rzym), w Szwecji, a nawet w Australii i Nowej Zelandii. Ale jednak Kraków ukochała najbardziej. Miasto wszystkich Polaków, miasto - KAROLA WOTYŁY. I dlatego Rada Miasta Krakowa w sposób szczególny uhonorowała ją za poświęcenie dla sztuki i teatru, umiejętne przekazywanie piękna słowa i pobudzanie wyobraźni… Jest bowiem jedyną aktorką, która po 1990 otrzymała tytuł Honorowego Obywatela Miasta Krakowa.
Mimo sędziwego wieku jest nadal aktywna. Niebawem ukaże się jej kolejna książka: Gołębica w rozpadlinach skalnych. Nie wykluczone, że po raz pierwszy artystka zaprezentuje tę prace podczas spotkania w Ośrodku Kultury im. Norwida, poety, którego zna, jak mało kto w polskim teatrze. To trzeba słyszeć, jak interpretuje Promethidiona. Trzeba usłyszeć jej dykcję i jej melodyjność głosu. Michałowska przywodzi mi na myśl trzy wielkie tragiczki teatru dwudziestowiecznego: Stanisławę Wysocką, Irenę Eichlerówną i Halinę Mikołajską, ale właściwie jest nieporównywalną do nikogo aktorką słowa. Tadeusz Szybowski jej sceniczny partner powiedział kiedyś, że Danuta Michałowska nie jest gwiazdą, ale arcygwiazdą. Bo była i nadal jest dla wielu aktorów przykładem sztuki perfekcyjnej, jest prawdziwym autorytetem moralnym i artystycznym.
DARIUSZ DOMAŃSKI

Na zdjęciu: Danuta Michałowska w Pieśni nad Pieśniami, Teatr Jednego Aktora (Stara Bożnica w Krakowie)
Fot. Z. Poprawski

PRZY KRZYŻU W MOGILE

W ubiegłą niedzielę, 14 września br. w uroczystość Podwyższenia Krzyża Świętego odbyła się główna ceremonia tegorocznego odpustu w Mogile. Była nią suma pontyfikalna, której przewodniczył krakowski metropolita ks. kard. Stanisław Dziwisz. Msza, która zgromadziła kilkanaście tysięcy wiernych, odprawiona została przy ołtarzu polowym na placu Jana Pawła II. Po zakończeniu nabożeństwa metropolita poświęcił pomnik Sługi Bożego Jana Pawła II, który stanął na placu przed bazyliką. Zakończenie odpustu nastąpi w najbliższą niedzielę, 21 września. W tym dniu uroczystej Mszy św. pontyfikalnej o godz. 11.00 przewodniczyć będą ojcowie Cystersi z Jędrzejowa. Zakończenie odpustu poprzedzi całonocna adoracja w kaplicy Krzyża Świętego z soboty na niedzielę.
(f)
Fot. Waldemar Cyganik

Odpustowej sumie przewodniczył ks. kard. Stanisław Dziwisz.

Po Mszy św. metropolita krakowski poświęcił pomnik Jana Pawła II na placu przed bazyliką.

Pomnika Jana Pawła II zaprojektowany przez krakowskiego artystę rzeźbiarza Marka Kordyacznego.

Na ul. Klasztornej rozlokowały się odpustowe kramy. Były baloniki, cukierki i odpustowe pierniki.

Strona 182 z 210: 1...179 180 181182183 184 185...210

Ten serwis używa cookies i podobnych technologii (brak zmiany ustawienia przeglądarki oznacza zgodę na to)

Prezentowane na stronie internetowej informacje stanowią tylko część materiałów, które w całości znaleźć można w wersji drukowanej "Głosu - Tygodnika Nowohuckiego".

Logowanie

Nie możesz się zalogować?
Poproś o nowe hasło

Reklama

Wygenerowano w sekund: 0.13

36,634,564 unikalnych wizyt