W ubiegłym tygodniu, już po Święcie Niepodległości i po niedawnych dramatycznych wydarzeniach w Krakowie spotkałem się na zajęciach ze swoimi studentami. Temat spotkania był jeden: jak zrozumieć ten niezrozumiały przecież dla zwykłego człowieka szaleńczy akt zabijania, niszczenia ludzkiego życia. Przy okazji rozmawialiśmy też o wszechobecnej w naszym społeczeństwie nienawiści – tak bardzo widocznej choćby w mediach. Wszyscy obecni na zajęciach zgodzili się, że niezależne od sympatii politycznych powinniśmy odnosić się do siebie z szacunkiem. Mnie przypomniał się wówczas znany fragment wiersza ks. Jana Twardowskiego napisany dla cierpiącej po śmierci męża poetki Anny Kamieńskiej: „Śpieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą”. Jak wiemy, fragment ten bardzo często wykorzystywany jest na drukowanych klepsydrach. Ale przecież te słowa nie odnoszą się do tych, których już nigdy na tym świecie nie spotkamy ani nie zobaczymy, lecz odnoszą się do nas, do żywych. Bo to my mamy kochać napotykanych ludzi. Mamy ich kochać, bo nie wiemy, kiedy odejdą od nas na zawsze. Mamy ich kochać, póki żyją. Później możemy sobie co najwyżej pluć w brodę, że nie kochaliśmy tak, jak mogliśmy kochać. No właśnie. Bo można robić karierę. Można pomnażać majątek. Można pisać książki i redagować gazety. A tak naprawdę liczy się tylko miłość.
Jan L. Franczyk
· Napisane przez Administrator
dnia November 20 2026
154 czytań ·
Ten serwis używa cookies i podobnych technologii (brak zmiany ustawienia przeglądarki oznacza zgodę na to)Prezentowane na stronie internetowej informacje stanowią tylko część materiałów, które w całości znaleźć można w wersji drukowanej "Głosu - Tygodnika Nowohuckiego".