W ubiegłym tygodniu pisałem o najbardziej charakterystycznych rysach listopadowego wędkowania. Przy okazji wspomniałem o miętusach i miętusowej pogodzie. Jeden z moich Czytelników, który dopiero zaczyna swoją przygodę z wędkowaniem poprosił, żebym coś więcej napisał o wspomnianym miętusie. Spełniam jego życzenie, ale myślę, że przytoczone uwagi będą interesujące także dla doświadczonych wędkarzy. No to zaczynamy!
Miętus (łac. Lota lota) należy do rzędu ryb dorszokształtnych i rodziny dorszowatych. Występuje w środkowej i wschodniej Europie, w północnej Azji , w Kanadzie oraz w północnej części Stanów Zjednoczonych. W Polsce miętus występuje we wszystkich prawie wodach śródlądowych, ale także w Zalewie Wiślanym, Zalewie Szczecińskim, w Zatoce Puckiej i Zatoce Pomorskiej oraz w przybrzeżnych wodach Bałtyku. W naszych wodach ryba ta osiąga długość około 70 centymetrów i 4 kilogramy wagi. Jednak w sprzyjających warunkach, takich jak na przykład w jeziorze Onega w Rosji, potrafi dorosnąć do 1 metra i 35 kilogramów wagi. Polski rekord miętusa złowionego w naszych wodach przez wiele lat należał do Franciszka Podstawczuka z Gryfina. Złowiony przez niego okaz miał długość 62 centymetrów i ważył 3,71 kg. Rekord ten został ustanowiony w roku 1983. I właśnie ten rekord został pobity dopiero w roku 2013 przez Tomasza Kozaka, który łowiąc spinningiem na białe kopyto wyciągnął z Warty miętusa mierzącego 75 centymetrów o wadze 4,06 kg. I ten rekord, o ile się nie mylę, do dzisiaj pobity nie został.
Miętus przez lata nie miał u nas szczęścia. Traktowany jako szkodnik nie miał ani wymiaru ani okresu ochronnego. Na szczęście sytuacja ta uległa zmianie. W Regulaminie Amatorskiego Połowu Ryb Polskiego Związku Wędkarskiego z 2002 roku znajdziemy już informacje zarówno o wymiarze ochronnym (do 30 centymetrów) oraz o okresie ochronnym (od 1 grudnia do końca lutego – z wyjątkiem rzeki Odry od ujścia rzeki Warty do granicy z wodami morskimi). Ale jeszcze na początku lat 90-tych w broszurce „Miętus” opracowanej przez Piotra Borkowskiego i Witolda Kopczyńskiego możemy przeczytać, że chociaż miętus nie jest chroniony, „nie znaczy to wcale, że powinniśmy przymykać oczy na barbarzyńskie praktyki tępienia tej ryby w zimowych tarliskach. Uwagę tę kierujemy pod adresem strażników PZW (i nie tylko)”. Uwaga o tyle skierowana chyba w niebo, bo żaden przepis miętusa wówczas nie chronił.
Obaj autorzy wspomnianej monografii swój tekst o miętusie zaczynają tak: „Miętus... mały, nocny szkodnik, uganiający się za rakami, nie gardzący ikrą ryb, narybkiem pstrąga i sielawy... A mimo to – obdarzany przez wielu wędkarzy przedziwną sympatią, towarzyszącą im chyba od dawnych, szczenięcych lat. Bo któż nie pamięta pierwszego miętusa, wyjętego rękami spod leżącego na dnie rzeki kamienia, przytopionych korzeni, nadbużańskich krzewów, biebrzańskich olch, głazów liwieckich „kamiennych jezior” czy walającego się na dnie górskiego potoku, dziurawego garnka”.
Jakub Kleń
· Napisane przez Administrator
dnia November 13 2026
22 czytań ·
Ten serwis używa cookies i podobnych technologii (brak zmiany ustawienia przeglądarki oznacza zgodę na to)Prezentowane na stronie internetowej informacje stanowią tylko część materiałów, które w całości znaleźć można w wersji drukowanej "Głosu - Tygodnika Nowohuckiego".
