Brzany ³owione s± najczê¶ciej z klasycznego gruntu albo na przep³ywankê. I o tej ostatniej metodzie ukaza³ siê bardzo ciekawy artyku³ we wrze¶niowym numerze „Wiadomo¶ci Wêdkarskich” z 1969 roku. Jego autor, Lucjan Maria Makowski pisa³ w nim: „We wrze¶niu brzany maj± jeszcze obficie zastawiony stó³ i nie ³atwo skusiæ je byle czym. Wprawdzie od czasu do czasu zdecyduj± siê na dwie tañcz±ce po dnie rosówki, ale trafia siê to do¶æ rzadko. Starsze roczniki „przy pogawêdce na ¿wirze” schrupi± z apetytem t³ustego kie³bika, zw³aszcza je¶li bêdzie jasny: piaskowy, podany „wprost na stó³”, tzn. na samo dno... Upodobania kulinarne brzan s± do¶æ oryginalne. Przepadaj± np. za serem, ¿ó³tym, w miarê ostrym, wymoczonym uczciwie w mleku... Z potraw jarskich smakuje im groch – s³odki, du¿y, miêkko ugotowany, sypany przez wêdkarzy dla ¶winek, p³otek lub leszczy... Brzany – ryby niezwykle towarzyskie trzymaj± siê w du¿ych gromadach, ale bujny temperament nie pozwala im ustawiæ siê porz±dnie pod pr±d i cierpliwie czekaæ na smako³yki; które woda sama przyniesie. Tañcz± po dnie – to na boki, to w górê, nawet skacz± nad wodê z owym „furkotem przypominaj±cym kuropatwy”. A jednocze¶nie stale wêdruj±”.
W dalszej czê¶ci swojego artyku³u Makowski pisze, jak mo¿e wygl±daæ sytuacja, gdy wêdkarz znajdzie miejsce, gdzie zgodnie z teori± powinny byæ brzany, gdzie us³yszy ich charakterystyczny furkot. Co robi wtedy wêdkarz? „Trzês±cymi siê d³oñmi montuje wêdkê, zak³ada ser i zarzuca – przepisowo 6-10 metrów od brzegu. Popuszcza i ¶ci±ga, znów zarzuca, piêknie prowadzi... a brzan jak nie ma tak nie ma! W takim przypadku s± dwie mo¿liwo¶ci, albo brzany by³y i ju¿ ich nie ma, albo brzan nie ma bo jeszcze nie nadp³ynê³y”. Trudno siê z Makowskim nie zgodziæ. Bo miejscem, gdzie ryby s± zawsze na wyci±gniêcie rêki, jest stoisko z rybami w hipermarkecie. Natomiast w naturze, nad rzek±, w kwestii ryb zawsze jest niewiadoma, która sprawia ¿e wêdkowanie dostarcza tak wiele emocji.
Koñcz±c dzisiejsz± opowie¶æ o ³owieniu brzan warto na moment zatrzymaæ siê przy problematyce serów u¿ywanych do¶æ powszechnie w charakterze brzanowej przynêty. Sery nale¿± do najlepszych brzanowych przynêt, a sam rodzaj sera ma mniejsze znaczenie. S± wêdkarze, którzy ³owi± na sery ¿ó³te, uprzednio moczone w mleku lub wodzie. Inni u¿ywaj± serów topionych, które s± lekko podsuszane. Wszystko po to, aby osi±gn±æ odpowiedni± konsystencjê sera. Bo gdy ser jest zbyt twardy, brzana go wypluje. A gdy jest zbyt miêkki – spada z haczyka. Odpowiednio przygotowany ser (zarówno ¿ó³ty jak i topiony) przed przygotowaniem kroimy w kostki wielko¶ci 0,5 – 1,5 cm. Nastêpnie ser ¿ó³ty moczymy w mleku lub wodzie przez 4 do 6 godzin. Natomiast ser topiony suszymy w ch³odnym miejscu przez 10 do 14 godzin. Tak przygotowany ser jest doskona³± przynêt±.
I w³a¶nie z tak przygotowanym ¿ó³tym serem wybra³em siê kiedy¶ nad Dunajec w okolice Weso³owa. To wie¶ le¿±ca niedaleko Zakliczyna. Dno rzeki jest tam kamieniste. Silny nurt przeplata siê tam ze spowolnieniami. I w³a¶nie tam z³owi³em swoj± piêkn± brzanê. Mo¿e nie by³a najwiêksza. Nie by³a medalowa. Ale dostarczy³a wiele emocji. I po uwolnieniu jej z haczyka z powrotem wróci³a do Dunajca.
Jakub Kleñ
· Napisane przez Administrator
dnia September 26 2026
29 czytañ ·
Ten serwis u¿ywa cookies i podobnych technologii (brak zmiany ustawienia przegl±darki oznacza zgodê na to)Prezentowane na stronie internetowej informacje stanowi± tylko czê¶æ materia³ów, które w ca³o¶ci znale¼æ mo¿na w wersji drukowanej "G³osu - Tygodnika Nowohuckiego".
