Konflikt wewnątrz Prawa i Sprawiedliwości nasilał się od jesieni zeszłego roku. Wielu posłów PiS krytykowało styl medialnych występów (także w internecie) oraz sejmowych debat, jaki udało się narzucić partii przez tzw. ziobrzystów, czyli byłych członków partii Solidarna Polska. Różnice dotyczyły też strategii, jaką PiS powinien przyjąć przed wyborami. Ścierały się dwa poglądy: jeden, sugerowany przez tzw. maślarzy (Jacek Sasin, Tobiasz Bocheński i Patryk Jaki), że należy iść daleko na prawo, ścigać się z partią Brauna i stać się trzecią Konfederacją; drugi, prezentowany przez Mateusza Morawieckiego i jego zwolenników, że należy wrócić do patriotycznego i konserwatywnego centrum sceny politycznej i przyciągnąć tych, którzy na PiS, zdominowany przez ziobrzystów nie zagłosują.
Równocześnie przez dłuższy czas po wyborach 2023 roku trwał bezpardonowy atak na Mateusza Morawieckiego i dokonania jego rządu, a następnie usilne próby pozbawienia go znaczenia oraz wypchnięcia z partii. Ponieważ sondaże nie były korzystne dla PiS, prezes zdecydował o wyznaczeniu Przemysława Czarnka, świetnego mówcę wiecowego, a równocześnie profesora prawa, na kandydata na przyszłego premiera. Przez parę miesięcy Czarnek intensywnie pracował, starając się pozyskać wyborców Konfederacji. Okazało się jednak, że PiS-owi wyborców nie przybywało. Morawiecki rozwinął wówczas Stowarzyszenie Rozwój Plus, którego celem było stworzenie przeciwwagi dla kursu na prawo i pozyskanie dla PiS centrowych wyborców. Początkowo była zgoda na „dwa płuca” lub dwa skrzydła partii, sprzeciwiała się jednak temu frakcja maślarzy, którzy namówili Prezesa do radykalnych działań i likwidacji stowarzyszenia.
Przez parę tygodni trwały jeszcze rozmowy, w czasie których Morawiecki deklarował, że stowarzyszenie nie będzie konkurencją dla partii, ale Prezes domagał się zamrożenia Rozwój Plus na czas do wyborów, a następnie zażądał podpisania „lojalki” wykluczającej udział w stowarzyszeniu. W takich okolicznościach nastąpił dramatyczny finał: posłowie, którzy razem z Morawieckim nie podpisali żądanej deklaracji, zostali usunięci z partii.
Podział stał się faktem, poza PiS znalazło się 40 posłów, senator i trzech europosłów. Ten stan może się zmienić, ponieważ wyrzucenie z partii oznacza też usunięcie z Klubu Parlamentarnego PiS i zmusza wyrzuconych do zawiązania własnego klubu. Można się spodziewać, że dołączą do niego kolejni parlamentarzyści. Być może powstanie też partia, nawiązująca do tradycyjnego programu PiS, ale wolna od intryg i kłótni (zwłaszcza w tzw. terenie), paraliżujących polityczną działalność. Partia, której uda się pozyskać młodszych zwolenników, mieszkańców dużych miast i samorządowców wszystkich szczebli.
Jest oczywiste, że taka partia stanie się naturalnym koalicjantem PiS po wyborach w 2027 roku. Można być pewnym, że Jarosław Kaczyński, najwybitniejszy polski polityk w ostatnim 35-leciu, do takiej koalicji doprowadzi. Na razie jednak trwa wzajemne oskarżanie, w czym – często kłamliwie – specjalizują się przeciwnicy byłego premiera. Teraz nie ma już innego wyjścia jak pogodzenie się z podziałem, pozostaje jednak przekonanie, że wróg jest po stronie lewicowo-liberalnej i trzeba koncentrować się na zwalczaniu nieudolnych i szkodliwych rządów ekipy Tuska. Wybory już za rok i dwa miesiące, więc konieczna jest intensywna praca, aby pozyskać każdy głos i nie stracić szansy na powrót obozu prawicy do władzy.
Ryszard Terlecki
· Napisane przez Administrator
dnia August 01 2026
25 czytań ·
Ten serwis używa cookies i podobnych technologii (brak zmiany ustawienia przeglądarki oznacza zgodę na to)Prezentowane na stronie internetowej informacje stanowią tylko część materiałów, które w całości znaleźć można w wersji drukowanej "Głosu - Tygodnika Nowohuckiego".
