W Teatrze Ludowym Wies³awa Dymnego „Skrzyneczka bez pud³a”
Wies³aw Dymny – aktor, scenarzysta filmowy, poeta, prozaik i satyryk zwi±zany z Piwnic± Pod Baranami – debiutowa³ tomem pt. „Opowiadania zwyk³e”, które wyda³ w 1963 r. By³ twórc± niepokornym, niekonwencjonalnym, uchylaj±cym siê od zbiorowego, schematycznego my¶lenia i tendencji literackich tamtego czasu. Przez to bli¿ej mu by³o do innych indywidualno¶ci artystycznych, takich jak Wojaczek, Stachura, Bursa, H³asko, choæ jako twórca Wies³aw Dymny nie identyfikowa³ siê z ¿adnym nurtem, czy te¿ grup± literack±.
Na podstawie jednego z „Opowiadañ zwyk³ych” powsta³a „Skrzyneczka bez pud³a”, czyli spektakl na Scenie pod Ratuszem Teatru Ludowego, inspirowany beskidzk± atmosfer± rodzinnej wioski Wies³awa Dymnego, gdzie autor mieszka³ przed przyjazdem do Krakowa. Bohater spektaklu (w tej roli Pawe³ Kumiêga) trafia do wsi, by u miejscowego stolarza (niezast±piony, choæ bardziej frasobliwy ni¿ zwykle, Andrzej Franczyk) zamówiæ skrzynkê. Jednak okazuje siê, ¿e wykonanie tego zamówienia nie jest takie proste, a majstra-górala, w jego naturalnym ¶rodowisku, trzeba wci±¿ dopingowaæ do skoñczenia roboty. Mno¿± siê kolejne wizyty bohatera we wsi, wiêc coraz lepiej poznaje on mi³osn± historiê stolarza do piêknej Hrapkowej (Beata Schimscheiner), ale te¿ odkrywa straszn± tajemnicê…
- Bez wahania mówiê, ¿e to ¶wietny spektakl, bardzo go lubiê. W tzw. ¿ywym planie bierze udzia³ tylko trójka aktorów, którzy wchodz± w akcjê sceniczn± z reszt± aktorów, nagranych na ta¶mie filmowej - opowiada dyrektor Teatru Ludowego Jacek Strama.
Postaci z filmu wy¶wietlanego na tle sceny rozmawiaj± z ¿ywymi aktorami, jednym z filmowych bohaterów jest Tomasz Schimscheiner, który jako gminny urzêdnik urzeka publiczno¶æ). Zabieg ten pos³u¿y³ zilustrowaniu opowiadanych historii, czy przywo³aniu wspomnieñ. - Tak wiêc mamy tu dwie rzeczy w jednym: troche kina i kawa³ teatru – dodaje dyr. Strama i opowiada o wykonawcy g³ównej roli: - Pawe³ Kumiêga jest z nami od trzech sezonów, gra kolejna rolê i bardzo rozwin±³ siê jako aktor. To m³ody cz³owiek, któremu kibicujê w jego drodze aktorskiej i staram siê go wspieraæ.
- Gram rolê Adama, m³odego cz³owieka, który po kilku latach nieobecno¶ci wraca do swojej rodzinnej wioski, Brennej Górnej gdzie¶ w Beskidach – nawiasem mówi±c, to wioska, w której Dymny spêdzi³ niejeden dzieñ, niejedno lato, niejeden wieczór i niejeden raz obserwowa³ ludzi, którzy tam pracuj±, ¿yj±, bawi± siê, ucz± i smuc± – mówi Pawe³ Kumiêga. - I na podstawie tego stworzyli¶my tak± oto lekk±, mi³± i przyjemn±, a w konsekwencji bardzo poruszaj±ca historyjkê o ludziach. O dwójce ludzi, którzy dziêki swym – mo¿e nie do koñca trafnym i przemy¶lanym wyborom - wiod± swoje ¿ycie nie tak, jak by tego chcieli.
- Czy pan lubi swoj± rolê? – zapyta³am aktora
- Z jednej strony tak, z drugiej – trochê dziwiê siê mojemu bohaterowi. Bo to taki facet, który ogromnie wkrêca siê w swoja robotê. Przyje¿d¿a, prosi o wykonanie jakiej¶ skrzynki, zwyk³ej skrzynki z dykty, a koñczy na morderstwie… To taki rodzaj go¶cia, który dr±¿y w skale i okazuje siê, ¿e je¶li j± tak nawiercaæ, i t± kropl± wody traktowaæ, to ona w koñcu pêknie. I rzeczywi¶cie pêka! – mówi Pawe³ Kumiega.
+ Czy ten spektakl koñczy siê wiêc pana zdaniem happy endem?
- Trudno powiedzieæ, czy to happy end. Niektórzy pewnie tak to zrozumiej±, ale inni… no có¿ - tak toczy siê ¿ycie. Wydaje mi siê, ¿e niezale¿nie od tego, jak to potraktujemy, to historia, któr± warto obejrzeæ. Czasami, wychodz±c z teatru, warto przecie¿ pomy¶leæ, ¿eby przystan±æ i zastanowiæ siê, czy rzeczywi¶cie jaki¶ nasz wybór ¿yciowy jest dobry, czy rzeczywi¶cie to têdy wiedzie droga mojego ¿ycia. No i czy warto goniæ, biegaæ, po¶wiêcaæ siê tylko g³upiej doczesno¶ci. Poza tym, tam, w wiosce ze spektaklu, ¿ycie przecie¿ toczy siê zupe³nie inaczej; oni ¿yj± sobie powolutku, od ¶niadania do obiadu, kolacji – to jest to, co ja w tym przedstawieniu i Adamie bardzo lubiê – ¶mieje siê aktor. - ¯e on siê poddaje tej naturalnej, wiejskiej atmosferze, której mnie te¿ dane by³o kiedy¶ posmakowaæ i do której mi dzi¶ têskno. A rzeczywi¶cie mo¿na niemal poczuæ prawdziwy zapach wsi, natury. Dzi¶ na co dzieñ ju¿ tego brak. A w³a¶nie dziêki temu spektaklowi mo¿na sobie to powspominaæ, pow±chaæ, popatrzeæ, u¶miechn±æ siê.
„Skrzynka bez pud³a”, jak brzmia³ tytu³ orygina³u, zosta³a zaadaptowana i wyre¿yserowana przez Andrzeja Sadowskiego, który jest tak¿e autorem scenografii i opracowa³ spektakl muzycznie. Spektakl mo¿na ogl±daæ na Scenie Pod Ratuszem.
Anna Kaszewska.
W 79. rocznicê urodzin pu³kownika Ryszarda Kukliñskiego – 13 VI 1930 r.
ZNACZENIE SAMOTNEJ MISJI W CYTATACH
Ju¿ jako papie¿, us³ysza³em to z ust jednego z wybitnych polityków europejskich. Powiedzia³: „Je¿eli komunizm sowiecki pójdzie na Zachód, my nie bêdziemy w stanie siê obroniæ. Nie ma si³y, która by nas zmobilizowa³a do takiej obrony”.
Jan Pawe³ II „Pamiêæ i To¿samo¶æ”
Po naje¼dzie wojsk Uk³adu Warszawskiego (UW) na Czechos³owacjê w roku 1968, w grudniu 1970 roku, po zmasakrowaniu ludno¶ci cywilnej na Wybrze¿u przez regularne jednostki LWP, p³k. Ryszard Kukliñski ostatecznie decyduje siê podj±æ wspó³pracê z USA. Po nawi±zaniu jej w roku 1971, w 1972 z³o¿y³ Amerykanom osobist± deklaracjê: My, Polacy, nale¿ymy obecnie do obozu sowieckiego, ale to nie by³ nasz wybór, to zosta³o ustalone miedzy wami, a Rosjanami. W przypadku wojny, wojny obronnej przeciwko agresji z waszej strony, pozostaniemy z Rosjanami i innymi krajami Uk³adu Warszawskiego. Jest to jednak ma³o prawdopodobny, je¶li niewykluczony scenariusz przysz³ego konfliktu wojennego w Europie. Nie chcemy natomiast uczestniczyæ w ¿adnej wojnie agresywnej przeciwko NATO, przeciwko Zachodowi. Czy waszym zdaniem jest szansa nawi±zania wspó³pracy miedzy Wojskiem Polskim, a si³ami amerykañskimi stacjonuj±cymi w Europie po to, by zapobiec wojnie, a w razie jej wybuchu – by pomóc w dzia³aniach w polskim interesie narodowym?
Po wielu latach powiedzia³ o sobie, m.in.: Wiedzia³em, jakie cele maj± sowieccy marsza³kowie i genera³owie. (…) By³o w¶ród nich wielu, dla których perspektywa zbrojnego najazdu na Zachód by³a bardzo nêc±ca. Zdawa³em sobie sprawê, ¿e tym ludobójczym, zaborczym, agresywnym planom mog± przeciwstawiæ siê jedynie Stany Zjednoczone, a i to w ramach sojuszu NATO. Wysi³ek USA spowodowa³, ¿e ¶wiat unikn±³ atomowego holokaustu, który Moskwa przewidywa³a w swych strategicznych planach. Wiedza o tym, co ma siê staæ, gdy zacznie siê wojna, by³a przera¿aj±ca. Latami przykleja³em na wielkich, sztabowych mapach symbole grzyba wybuchu atomowego: niebieskie tam, gdzie mia³y pa¶æ z Zachodu, czerwone tu, gdzie mia³y spa¶æ nasze.(...) Przecie¿ nie mog³em tego robiæ bez wyobra¼ni! Widzia³em tê wojnê w ca³ej brutalnej, katastroficznej dok³adno¶ci. Widzia³em Polskê zalewan± lawin± stali, która p³ynie na Zachód, wchodzi w przerwy po pierwszym rzucie wojsk sowieckich i siêga po Atlantyk. Wszystkie moje najgorsze przypuszczenia znajdowa³y potwierdzenie. A do tego Europa krzycza³a, ¿e lepiej byæ czerwonym ni¿ martwym. Musia³em co¶ zrobiæ! Wszystko, co robi³em – robi³em z my¶l± o Polsce. (…) W istocie by³o to ca³e moje ¿ycie. (…) Mia³em honor uczestniczyæ w tej wojnie po stronie USA, NATO, Polski, przeciwko sowieckiemu Imperium Z³a.
W czwartek, 28 maja br. w ko¶ciele ¶w. Maksymiliana Marii Kolbego w Mistrzejowicach o godz. 18.00 odprawiona zosta³a koncelebrowana Msza ¶w. w intencji rych³ej beatyfikacji S³ugi Bo¿ego ks. Jerzego Popie³uszki.
Mszy ¶w., odprawianej przez nowohuckich proboszczów i duszpasterzy zaanga¿owanych w pomoc prze¶ladowanym w stanie wojennym cz³onkom „Solidarno¶ci”, przewodniczy³ ks. biskup Albin Ma³ysiak. Nabo¿eñstwo to rozpoczê³o obchody 25. rocznicy mêczeñskiej ¶mierci Ksiêdza Jerzego, które zorganizowa³a parafia ¶w. Maksymiliana i Rada Dzielnicy XV Mistrzejowice. To naturalne, ¿e tak siê sta³o, bo przecie¿ w mistrzejowickiej parafii w stanie wojennym pracowa³ przyjaciel ks. Popie³uszki, ¶p. ks. Kazimierz Jancarz, inicjator czwartkowych Mszy ¶w. za Ojczyznê. Dwukrotnie – wraz z mieszkañcami Nowej Huty – modli³ siê te¿ tutaj Ksi±dz Jerzy. W uroczystej Mszy ¶w. udzia³ wziêli m. in. przewodnicz±ca Rady Miasta Krakowa Ma³gorzata Radwan-Ballada, przewodnicz±cy Zarz±du Regionu Ma³opolski NSZZ „Solidarno¶æ” Wojciech Grzeszek oraz przewodnicz±cy KRH NSZZ „Solidarno¶æ” W³adys³aw Kielian. By³ te¿ obecny jeden z wiêzionych w stanie wojennym liderów zwi±zku Mieczys³aw Gil.
Po nabo¿eñstwie w dolnym ko¶ciele, w miejscu gdzie w stanie wojennym odprawiane by³y Msze ¶w. za Ojczyznê, przyby³ych w imieniu organizatorów powitali proboszcz parafii ks. pra³at Józef £uszczek i przewodnicz±cy Rady Dzielnicy XV Mistrzejowice Marek Hohenauer. Pó¼niej odby³ siê wzruszaj±cy koncert Krakowskiej M³odej Filharmonii pod dyrekcj± Rafa³a Marchewczyka, a po koncercie red. Jan L. Franczyk wyg³osi³ krótkie s³owo, w którym przypomnia³ zas³ugi wielu duchownych, którzy pomimo szykan i represji nie wahali siê pomagaæ wiêzionym, internowanym i zwalnianym z pracy. Przypomnia³ te¿ zamordowanych skrytobójczo ksiê¿y: Sylwestra Zycha, Stanis³awa Suchowolca i ks. pra³ata Stefana Niedzielaka.
- Postawa wierno¶ci Chrystusowi i jego powo³aniu, postawa wierno¶ci prawdzie i solidarno¶ci z prze¶ladowanymi braæmi, wymaga³a w latach stanu wojennego heroizmu. O tym te¿ trzeba pamiêtaæ. Codzienno¶ci± wobec tych zaanga¿owanych kap³anów by³a inwigilacja, zastraszanie, pomówienia – niekiedy posuniête do szczególnie ohydnych granic, jak mia³o to miejsce w stosunku do ¶p. ks. Adolfa Chojnackiego – mówi³ Jan Franczyk.
Wspominaj±c S³ugê Bo¿ego ks. Jerzego Popie³uszkê, przytoczy³ jego ostatnie s³owa wypowiedziane publicznie 19 pa¼dziernika 1984 roku w trakcie modlitwy ró¿añcowej w bydgoskim ko¶ciele pw. ¦wiêtych Polskich Braci Mêczenników: „Zwyciê¿aæ z³o dobrem, to zachowaæ wierno¶æ prawdzie. D±¿enie do prawdy wszczepi³ w cz³owieka sam Bóg. Prawda zawsze ludzi jednoczy i zespala. Wielko¶æ prawdy przera¿a i demaskuje k³amstwa ludzi ma³ych, zalêknionych. Od wieków trwa nieprzerwana walka z prawd±. Obowi±zek chrze¶cijanina, to staæ przy prawdzie, choæby mia³a wiele kosztowaæ, bo za prawdê siê p³aci. Tylko plewy nic nie kosztuj±, za pszeniczne ziarno prawdy trzeba czasami zap³aciæ.
Módlmy siê, by nasze codzienne ¿ycie by³o przepojone prawd±.
Aby zwyciê¿aæ z³o dobrem, trzeba troszczyæ siê o cnotê mêstwa. Cnota mêstwa jest przezwyciê¿eniem ludzkiej s³abo¶ci, zw³aszcza lêku i strachu. Chrze¶cijanin musi pamiêtaæ, ¿e baæ siê trzeba tylko zdrady Chrystusa za parê srebrników ja³owego spokoju. Je¶li obywatel zrezygnuje z cnoty mêstwa staje siê niewolnikiem.
Pro¶my Chrystusa Pana d¼wigaj±cego krzy¿, aby¶my w naszym codziennym ¿yciu okazywali mêstwo w walce o warto¶ci prawdziwie chrze¶cijañskie”.
Ta bydgoska modlitwa ks. Jerzego, sta³a siê w istocie jego testamentem. Ks. Popie³uszko nie wróci³ ju¿ do swojej warszawskiej parafii. Z Bydgoszczy wyjecha³ ok. godz. 21.00 w kierunku Torunia i Warszawy. W nocy, wraz ze swym kierowc±, zosta³ uprowadzony przez oficerów Ministerstwa Spraw Wewnêtrznych i bestialsko zamordowany.
Na zakoñczenie obchodów, szczególnie zas³u¿onym dla mistrzejowickiej parafii i tamtejszego Duszpasterstwa Ludzi Pracy instytucjom i osobom, wrêczone zosta³y pami±tkowe statuetki z postaciami ks. Jerzego Popie³uszki i ks. Kazimierza Jancarza.
(j)
Mszy ¶w. przewodniczy³ ks. bp Albin Ma³ysiak. Po prawej ks. Czes³aw Sto¿ek, opiekun Duszpasterstwa Ludzi Pracy w Mistrzejowicach.
Pami±tkowa statuetka z postaciami ks. Jerzego Popie³uszki i ks. Kazimierza Jancarza.
Do 31 sierpnia br. ogl±daæ mo¿na wystawê
„OD OPOZYCJI DO WOLNO¦CI”
W ¶rodê, 3 czerwca br., w budynku dawnego kina „¦wiatowid” na os. Centrum E (w siedzibie przysz³ego Muzeum PRL, bêd±cego fili± warszawskiego Muzeum Historii Polski), otwarta zosta³a wystawa fotografii i plakatu nosz±ca tytu³ „Od opozycji do wolno¶ci”. Wystawa ma na celu uczczenie 20. rocznicy odzyskania przez Polskê niepodleg³o¶ci. Prezentowane na niej fotografie i plakaty stanowi± dokumentacjê i przypomnienie d±¿enia Polaków, w tym zw³aszcza spo³eczno¶ci Krakowa i Nowej Huty, do wolno¶ci w latach 1988-1989 z uwzglêdnieniem retrospekcji ukazuj±cej pocz±tki dzia³alno¶ci opozycyjnej w Nowej Hucie i w Krakowie. Zobaczymy tutaj dokumenty z tamtych czasów pokazuj±ce m. in. narodziny „Solidarno¶ci”, strajk w Hucie im. Lenina po wprowadzeniu stanu wojennego, walki na nowohuckich ulicach, utworzenie Komitetu Obywatelskiego i obrady Okr±g³ego Sto³u i wreszcie plakaty wzywaj±ce do g³osowania na kandydatów „Solidarno¶ci” w wyborach 4 czerwca 1989 roku. Prezentowane s± na niej równie¿ zdjêcia przedstawiaj±ce dzia³alno¶æ opozycyjn± w Polsce od lat 70. ubieg³ego wieku.
Kuratorami wystawy s±: Krystyna Zachwatowicz-Wajda i Piotr Chuchro. Projekt wystawy zrealizowali: Hubert Wo³±cewicz i Szymon Szyndlar z Fundacji Imago Mundi. Wystawê mo¿na ogl±daæ codziennie w godz. od 11.00 do 19.00 (oprócz poniedzia³ków).
(f)
W ostatni poniedzia³ek przestrzeñ przed O¶rodkiem Kultury im. C. K. Norwida zamieni³a siê w Strefê Twórczej Ekologii – Ekosferê. Okazuje siê, ¿e sadzenie ro¶lin i drzew mo¿e przybraæ formê ciekawego i zabawnego happeningu. By³y wiêc nie tylko dzia³ania ogrodnicze, ale tak¿e graficiarskie i filmowe. Szalej±cej z ³opatami i ro¶linkami m³odzie¿y przygl±da³a siê kamera Nowohuckiej Kroniki Filmowej.
Nieco wcze¶niej przygl±dali¶my siê równie¿ 26. Festiwalowi Piosenki Dzieciêcej "Kolorowe Nutki". Dzieciaki, które tradycyjnie stawa³y w muzyczne szranki w Nowohuckim Centrum Kultury, jak zwykle okaza³y siê odwa¿ne i utalentowane. Warto na nie jeszcze raz popatrzeæ.
Na koniec proponujemy kolejn± porcjê nowohuckiej archeologii. Podczas budowy walcowni zgniatacz w 1955 roku natrafiono na szcz±tki mamuta sprzed 20 tysiêcy lat. Pó¼niejsze badania wykaza³y, ¿e tu¿ po ust±pieniu lodowca do czê¶ci dzisiejszego Pomorza, na terenie obecnej Nowej Huty istnia³y osady ludzkie. Jak tu siê wtedy ¿y³o? Spróbujemy to odtworzyæ wraz z dr Jackiem Górskim z Muzeum Archeologicznego.
176 wydanie Nowohuckiej Kroniki Filmowej mo¿na ogl±daæ od pi±tku 12 czerwca przed ka¿dym seansem w Kinie Studyjnym „Sfinks”, a tak¿e na antenie Telewizji Kraków w poniedzia³ek 15 czerwca o godz. 8.45 i 19.50 oraz we wtorek 16 czerwca o godz. 17.00. Zapraszamy równie¿ na stronê internetow±: www.kronika.com.pl
(jr)
Rada Dzielnicy XVIII Nowa Huta zaprasza na imprezê rodzinn±
NIEDZIELA Z WAND¡
Ju¿ dzisiaj Rada Dzielnicy XVIII Nowa Huta zaprasza na tradycyjn± imprezê rodzinn± „Niedziela z Wand±”, która odbêdzie siê w przysz³± niedzielê, 21 czerwca br. w godz. 14.00-22.00 na terenie zielonym pomiêdzy Nowohuckim Centrum Kultury a os. Centrum E.
Jak nam powiedzia³ Edward Porêbski, przewodnicz±cy Rady i Zarz±du Dzielnicy XVIII, na festyn warto wybraæ siê z ca³± rodzin±, bo ka¿dy – zarówno dziecko jak i doros³y – znajdzie tu co¶ dla siebie. Bêdzie mo¿na m. in. zobaczyæ wystêp kabaretu „Trzeci Oddech Kaczuchy”, pos³uchaæ koncertu zespo³u „Kasprzycki Band”, ale równie¿ zrobiæ bezp³atne badania profilaktyczne, zobaczyæ na czym polega ratownictwo medyczne, a tak¿e wzi±æ udzia³ w licznych konkursach i zabawach.
W trakcie festynu prowadzona bêdzie kwesta na rzecz Towarzystwa Przyjació³ Chorych Hospicjum ¶w. £azarza oraz Fundacji Pomocy Rodzinom i Chorym na Mukowiscydozê. Imprezê poprowadzi red. Mariusz Ku¶ z Radia VOX FM. Organizatorem festynu jest Rada Dzielnicy XVIII Nowa Huta i O¶rodek Kultury Kraków – Nowa Huta. Patronat medialny sprawuj±: TVP Kraków, Radio VOX FM, Gazeta Krakowska i G³os-Tygodnik Nowohucki.
Ko¶ció³ Katolicki obchodzi ¶wiêto ku czci Naj¶wiêtszego Sakramentu. W naszym kraju Bo¿e Cia³o jest uroczysto¶ci± obchodzon± w ostatni czwartek po oktawie Zes³ania Ducha ¦wiêtego, jest to zatem ¶wiêto ruchome. W Polsce to katolickie ¶wiêto jest dniem wolnym od pracy.
Po¶redni± inicjatork± ustanowienia ¶wiêta Bo¿ego Cia³a by³a ¶wiêta Julianna z Cornillon. Bêd±c przeorysz± klasztoru augustynianek w Mont Cornillon w pobli¿u Liege, w 1245 r. mia³a otrzymaæ objawienia, w których Chrystus ¿±da³ ustanowienia osobnego ¶wiêta ku czci Naj¶wiêtszej Eucharystii. Biskup Liege, Robert, po naradzie ze swoj± kapitu³± i po pilnym zbadaniu objawieñ postanowi³ ustanowiæ ¶wiêto. W roku 1246 odby³a siê pierwsza procesja eucharystyczna. W tym samym roku zmar³ te¿ biskup Robert. Duchowieñstwo za namow± teologów uzna³o krok zmar³ego ordynariusza za przedwczesny, a ¶w. Juliannê oskar¿ono o herezjê. Jednak kardyna³ Hugo z Saint - Cher po ponownym zbadaniu sprawy ¶wiêto zatwierdzi³. W 1251 r. archidiakon katedry w Liege, Jakub, ponownie poprowadzi³ ulicami procesjê eucharystyczn±. Zosta³ zreszt± wkrótce biskupem w Verdun, patriarch± Jerozolimy i wreszcie papie¿em. Panowa³ jako Urban IV.
W Polsce po raz pierwszy wprowadzono uroczysto¶æ Bo¿ego Cia³a w diecezji krakowskiej w roku 1320. Od tamtego czasu procesje Bo¿ego Cia³a stanowi³y nieod³±czny element polskich miast i parafii wiejskich. Niekiedy tylko wiekow± tradycjê przerywa³y dziejowe kataklizmy. Szczególnym okresem by³y lata PRL-u, gdy w³adze komunistyczne przez dziesiêciolecia zabrania³y tradycyjnej procesji z Wawelu na krakowski Rynek. Restrykcje dotknê³y równie¿ nowohuckich parafii. Gdy po chwilowym ociepleniu relacji z Ko¶cio³em w wyniku pa¼dziernikowego prze³omu w roku 1956 w³adze zgodzi³y siê na budowê pierwszego ko¶cio³a w Nowej Hucie, przez dwa lata - w roku 1957 i 1958 - procesja Bo¿ego Cia³a sz³a od kaplicy w Bieñczycach pod krzy¿ ustawiony na placu w pobli¿u Teatru Kameralnego, gdzie mia³ stan±æ ko¶ció³. Jednak ju¿ w roku 1959 Wydzia³ ds. Wyznañ nie wyrazi³ zgody na przej¶cie t± tras±. Jako formalny powód odmowy podano wzgl±d na bezpieczeñstwo ruchu drogowego. O takim stanowisku w³adz ks. Stanis³aw Ko¶cielny, administrator parafii w Bieñczycach, zosta³ poinformowany przez goñca na dwa dni przed uroczysto¶ci±. W przeddzieñ Bo¿ego Cia³a ks. Ko¶cielny zjawi³ siê w tej sprawie w Radzie Narodowej Miasta Krakowa, gdzie odby³ rozmowê z ówczesnym kierownikiem Wydzia³u Spraw Spo³ecznych Stanis³awem Pary³± i kierownikiem Wydzia³u ds. Wyznañ Leonem Królem. Na argumenty, ¿e w latach poprzednich na trasie procesji zawsze panowa³ porz±dek i nigdy nie by³o ¿adnego wypadku, bieñczycki proboszcz us³ysza³, i¿ „nie jest godzien procesji”. Król doda³ te¿, ¿e zgody nie ma równie¿ dlatego, by ludzie siê „nie przyzwyczajali do tego miejsca, gdzie ma stan±æ ko¶ció³”. Ostatecznie procesja przesz³a od kaplicy, ul. Kocmyrzowsk± i drog± przez wie¶ wróci³a do kaplicy. Podobnie w³adze post±pi³y wobec parafii w Mogile. O ile wcze¶niej procesje odbywa³y siê w kierunku osiedli miejskich, to od roku 1959 zezwalano jedynie na procesjê w kierunku Wis³y, pomiêdzy wiejskie chaty.
Dzi¶ nikt nie zabrania urz±dzania tradycyjnych procesji w uroczysto¶æ Naj¶wiêtszego Cia³a i Krwi Pañskiej. Procesje takie wyruszaj± z ko¶cio³a po g³ównej mszy ¶w. (sumie), a wierni, zgodnie z wielowiekow± tradycj±, nios± feretrony, chor±gwie ko¶cielne, wezg³owia (poduszki), sztandary cechowe, dziewczêta sypi± kwiaty, unosi siê wonny dym kadzide³, bij± dzwony, a ¶piewowi pie¶ni eucharystycznych czêsto towarzyszy orkiestra.
(f)
1949 NH RACE, czyli…
INNA GRA MIEJSKA
W niedzielê, 14 czerwca br. o godz. 8.00 z Placu Centralnego wyruszy wy¶cig po Nowej Hucie. 208 Krakowska Dru¿yna Harcerska oraz Namiestnictwo Orla Peræ zapraszaj± na miejsk± grê przeznaczon± dla harcerzy z ca³ej dzielnicy. Czy Nowa Huta to naprawdê dzielnica szarych blokowisk, gdzie nie ma ¿adnych perspektyw? Chcesz zobaczyæ prawdziw± Now± Hutê? Do³±cz do naszej gry – mówi± organizatorzy. 1949 NH RACE to innowacyjna forma poznania historii, kultury, architektury, ale i mo¿liwo¶ci najm³odszej dzielnicy Krakowa. Harcerze w ma³ych grupkach – zastêpach wyrusz± w 1949 roku w poszukiwaniu planów budowy dzielnicy. Ca³a trasa gry bêdzie zawarta w kalendarzu do którego uczestnicy bêd± zdobywaæ kartki z zadaniami. Harcerze przejd± przez trzy etapy: budowê Nowej Huty, ¿ycie codzienne oraz okres „Solidarno¶ci”. W wy¶cigu nie zabraknie takich atrakcji jak mieszkanie rodem z PRL-u, spotkanie z Bogdanem W., kolejki w sklepie, praca na kombinacie. Podczas ca³ej gry harcerze bêd± nie tylko podró¿owaæ rowerami, ale i Nys±, która bêdzie pe³niæ rolê taksówki.
1949 NH RACE to du¿e przedsiêwziêcie organizowane przez grupê m³odych ludzi – harcerzy, którzy chc± pokazaæ mo¿liwo¶ci dzielnicy w której mieszkaj±. Ta gra nie odby³aby siê bez pomocy partnerów, jak 1949 CLUB, Muzeum Historyczne Miasta Krakowa, Billboard-druk.pl, Klub Kombinator przy £a¼ni Nowej, TV SKAUT, sk³adnica trzypióra.pl i Communist Cars – Nowa Huta Tours. W grze we¿mie ponad 120 harcerzy z klas IV do VI z ca³ej Nowej Huty. Zapisy oraz wiêcej informacji mo¿na znale¼æ na stronie: www.hakratury.com
(f)
60 rocznica powstania Nowej Huty obfituje w ró¿norakie wydarzenia - nie tylko kulturalne, ale i sportowe. Ich gar¶æ odnotowuje 175 wydanie Nowohuckiej Kroniki Filmowej.
Szko³a Podstawowa nr 87 w Nowej Hucie od lat znana jest ze swoich doskona³ych wyników sportowych w pi³ce siatkowej. Tutaj kszta³cili siê zawodnicy zdobywaj±cy tytu³y mistrza Polski w barwach Hutnika Kraków. Teraz placówka ta zosta³a wzbogacona w znakomity obiekt – halê sportow±. Oficjalnego otwarcia dokona³ prezydent Krakowa Jacek Majchrowski, co równie¿ wi±za³o siê z rozpoczêciem miêdzynarodowego turnieju w siatkówce z okazji 60.lecia powstania Nowej Huty.
W tych dniach ma tak¿e miejsce otwarcie wystawy plakatu i fotografii „Od opozycji do wolno¶ci”, która pokazuje kluczowe wydarzenia roku 1989, a wiêc m.in. obrady Okr±g³ego Sto³u i wybory 4 czerwca. S± tam równie¿ zdjêcia pokazuj±ce dzia³alno¶æ opozycyjn± w Polsce od lat 70. Wystawa ma miejsce w siedzibie przysz³ego Muzeum PRL-u, a wiêc w zabytkowym budynku Kina ¦wiatowid. Uroczystemu otwarciu bêdzie towarzyszyæ kamera Kroniki.
Na koniec realizatorzy proponuj± wizytê w prawdziwej perle architektury krajobrazu. O¶rodek Kultury im. C.K. Norwida przygotowa³ kolejn± z cyklu monografii przedstawiaj±cych krakowskie parki – tym razem dotycz±c± wspania³ego parku w £uczanowicach. Na promocjê tej publikacji przyby³a ostatnia z rodu Mycielskich, by³ych w³a¶cicieli dworu w £uczanowicach, hrabina El¿bieta Mycielska-Dowgia³³o, która z wdziêkiem i sentymentem snu³a wspomnienia ze swego dzieciñstwa. Autor Zygmunt Kiszka natomiast oprowadzi³ wszystkich po parku, dostarczaj±c cennych informacji zwi±zanych z tym miejscem i jego histori±.
Do ogl±dania 175 wydania Nowohuckiej Kroniki Filmowej zapraszamy przed ka¿dym seansem w Kinie Studyjnym „Sfinks” od pi±tku 5 czerwca oraz na antenie TVP Kraków w poniedzia³ek 8 czerwca i wtorek 9 czerwca. Serdecznie zapraszamy.
(as)
Cykl fotografii „Nowohucianie” autorstwa Grzegorza Ziemiañskiego doczeka³ siê pierwszej powa¿nej wystawy. Ponad 50 zdjêæ portretowych znanych mieszkañców naszej dzielnicy ogl±daæ bêdzie mo¿na ju¿ od jutra w Centrum Rozwoju Com-Com Zone. Wernisa¿ wystawy „Nowohucianie”, odby³ siê 5 czerwca o godz.18.00. Wielkoformatowe portrety wykonane przez Grzegorza Ziemiañskiego zawisn± na ¶cianie Centrum Rozwoju Com-Com Zone na ul. Ptaszyckiego. Dzi¶ rozmawiamy z autorem fotografii.
+ Kiedy pojawi³ siê pomys³ fotografowanie Nowohucian? Kto by³ pierwszym sfotografowanym?
Grzegorz Ziemiañski: W sumie nie by³o jakiej¶ konkretnej daty. My¶l pojawi³a siê sama ... byæ mo¿e po pierwszym portrecie który nie by³ wówczas jeszcze wykonany z zamys³em ca³ego cyklu. Pierwszym portretowanym by³ Maciek Twaróg, z którym wspó³tworzy³em portal Nowa Huta Non Stop! Kiedy powsta³o to zdjêcie pomy¶la³em, ¿e ja przecie¿ znam kilku znanych Nowohucian i mam do nich numery telefonów. Zacz±³em wiêc dzwoniæ i opowiadaæ o projekcie pytaj±c czy nie zgodziliby siê na zdjêcia. + Czy zdarzy³o siê ¿e kto¶ ci odmówi³? Grzegorz Ziemiañski: Nie by³o jednoznacznej odmowy ale mo¿na powiedzieæ by³o pewne
"oci±ganie siê", które ostatecznie doprowadzi³o do ca³kowitej niemo¿no¶ci wykonania zdjêcia. Osob± któr± mi±³em sportretowaæ i nawet po to jechaæ do Warszawy, by³ pan Józef Szajna. By³em ju¿ na etapie, na którym uda³o mi siê nawi±zaæ z nim kontakt z polecenia kogo¶ znajomego. Czyli ju¿ prowadzi³em z nim pewne rozmowy, ale niestety on "nie by³ przekonany" i zwleka³. Wkrótce potem zmar³.
Chcia³bym te¿ opowiedzieæ o sytuacji niezwykle sympatycznej. Zwi±zana jest ona z innym nowohuckim VIPem, a mianowicie pani± Lidi± Jazgar. Zadzwoni³em do niej zupe³nie nie maj±c ¿adnego polecenia od kogokolwiek. Nawet nie wiem czy ona mnie w ogóle kojarzy³a. Przedstawi³em siê grzecznie, ¿e jestem fotografem... ¿e Nowa Huta... ¿e osoby znane i ¿e w domu! Pani Lidia pos³ucha³a mnie chwile o co¶ jeszcze zapyta³a ... a w kilka dni pó¼niej wykona³em jej portret. Teraz w trakcie ka¿dego jej koncertu na którym jestem mogê liczyæ z jej strony na malutk± chwilkê kiedy podczas wystêpu spojrzy tylko w mój aparat, a po koncercie zamieniamy cieple s³owo. + Czym jest dla ciebie fotografia portretowa? Czy znaj±c cz³owieka próbujesz pokazaæ poprzez swoje dzie³o jego naturê? Grzegorz Ziemiañski: Pokazanie natury cz³owieka poprzez zdjêcie oczywi¶cie by³oby czym¶ wspania³ym ale nie sadze abym na tyle zna³ osoby portretowane aby pokusiæ siê o rozpoznanie ich charakterów. Mogê jedynie skromnie powiedzieæ ¿e staram siê aby moje fotografie nie by³y zwyk³ymi "mordochwytami" jakie ka¿dy mo¿e dostaæ id±c do pierwszego lepszego punktu fotograficznego, gdzie mi³y pan z aparatem poprosi o u¶miech. Sam by³em przez pewien okres mojego ¿ycia takim panem z punktu fotograficznego i "klepa³em" dziesi±tki takich mordochwytów dziennie: „proszê siê wyprostowaæ, proszê popatrzeæ tu, uwaga... cyk!” + Czy traktujesz modela jak tworzywo czy jak istotê, czy narzucasz mu minê, pozê?
Grzegorz Ziemiañski: W tym projekcie stara³em siê niczego nie narzucaæ. Mówi³em tylko ¿e przyjdê, ¿e wybiorê jakie¶ t³o z mieszkania i ze mo¿na do zdjêcia siedzieæ choæ nie trzeba. Potem ju¿ siê dzia³a "wola Boska". Z niektórymi Nowohucianami wykonywali¶my portrety w mieszkaniach dok³adnie takich jak je zasta³em w danym momencie -wysprz±tanych lub nie. Z niektórymi wrêcz aran¿owali¶my przestrzeñ portretow± gdy¿ oni mieli swoje sugestie a ja ca³y czas mia³em w pamiêci, ¿e dane rekwizyty powinny pasowaæ do osoby portretowanej. + Kto wybiera ostateczne ujêcie? Ty czy fotografowany? Grzegorz Ziemiañski: Wybór zdjêcia, które ostatecznie bêdzie prezentowane to moja decyzja. + Dziêkujê za rozmowê, a w imieniu Grzegorza Ziemiañskiego serdecznie zapraszam na wystawê, któr± ogl±daæ bêdzie mo¿na prawdopodobnie do koñca obchodów Jubileuszu, czyli do koñca roku 2009.
A£
Maj w Nowej Hucie to, jak co roku czas muzyki i poezji. Dzieje siê tak za spraw± Nowohuckiej Wiosny Muzycznej, Festiwalu organizowanego od czternastu ju¿ lat przez O¶rodek Kultury im. C. K. Norwida i Zespó³ Pañstwowych Szkó³ Muzycznych im. M. Kar³owicza, a od trzech lat we wspó³pracy z M³odzie¿owym Domem Kultury im. J. Korczaka.
Na przestrzeni tych lat widaæ, jak organizatorzy tego wydarzenia z wielk± staranno¶ci± dbaj± o jego program i artystyczny wyraz. G³ównym za³o¿eniem programowym jest prezentacja dorobku muzycznych ¶rodowisk Nowej Huty, ze szczególnym uwzglêdnieniem twórczo¶ci m³odych adeptów sztuki, st±d siê wywodz±cych. Nowohucka Wiosna Muzyczna ³±czy ró¿norakie tradycje muzyczne, gatunki, ale i pokolenia wybitnych artystów, którzy przybywaj± specjalnie na zaproszenie organizatorów. Spiritus movens, osob± czuwaj±c± nad uk³adem programu festiwalu, nadaniem mu w³a¶ciwego ducha i artystycznego kszta³tu, jak równie¿ dbaj±c± o jego sprawn± realizacjê jest niezmiennie od czternastu lat Wies³awa Wykurz, zastêpca Dyrektora d.s. Programowych O¶rodka Kultury im. C. K. Norwida, która czyni to wraz z oddanym zespo³em oraz wspó³pracuj±cymi instytucjami.
Tegoroczny program XIV Nowohuckiej Wiosny Muzycznej zaskoczy³ publiczno¶æ ró¿norodno¶ci± imprez i prezentowanymi gatunkami muzycznymi. Nie zabrak³o dzie³ wielkich klasyków – Bacha, Mozarta czy Beethovena, w wykonaniu Orkiestry Akademii Beethovenowskiej podczas inauguracji Festiwalu oraz Orkiestry Krakowskiej M³odej Filharmonii na jego zakoñczenie. Zmys³owe tanga Astora Piazzolli zabrzmia³y w znakomitym wydaniu klarnecisty Szymona Klimy i gitarzysty Rocha Modrzejewskiego podczas koncertu, który odby³ siê w klimatycznym Piec-Arcie, w sercu Starego Krakowa. Ogród Botaniczny UJ rozbrzmiewa³ rytmami folkowymi w wykonaniu zespo³u £adni Ludzie z MDK im. J. Korczaka oraz grupy wokalnej Canto z MDK Fort 49 „Krzes³awice”. Nastrojowe, klimatyczne d¼wiêki w wykonaniu zespo³u Airis Quartet wype³ni³y M³odzie¿owy Dom Kultury im. J. Korczaka. Mi³o¶nicy „mocniejszego brzmienia” mogli pos³uchaæ progresywnego rock’a i funky podczas koncertu „Rock NH” z udzia³em zespo³ów Dr Zoydbergh, Citzen Woman There i Ventura, na scenie „Stolarnia” Teatru Ludowego.
Tegoroczny Festiwal to wydarzenie nie tylko czysto muzyczne, ale równie¿ koncerty bêd±ce syntez± sztuk. Z szerokim zainteresowaniem publiczno¶ci spotka³ siê spektakl poetycko-muzyczny „Z ob³oków na ziemiê” do poezji ks. Jana Twardowskiego, Jana Paw³a II oraz Boles³awa Le¶miana, w wykonaniu Dariusza Gnatowskiego oraz zespo³u muzycznego, w sk³adzie: Marek Stryszowski - saksofony, ¶piew, Cezary Chmiel - instrumenty klawiszowe, Krzysztof Bodzoñ - kontrabas elektryczny. Nastrojowa poezja doskonale harmonizowa³a tu z wnêtrzem zabytkowego, XV-to wiecznego Ko¶cio³a ¶w. Bart³omieja, bêd±cego jednym z najcenniejszych zabytków architektury drewnianej w Polsce. Ciekawym wydarzeniem, integruj±cym muzykê i plastykê by³ tak¿e wernisa¿ rze¼by Ernesta Ogórka „Prze-Twory” z koncertem i wizualizacj± w wykonaniu formacji Projekt Novum (chill-out), w Klubie Ku¼nia O¶rodka Kultury im. C. K. Norwida.
Na uwagê zas³uguje nie tylko fakt zaproszenia do udzia³u w Festiwalu znakomitych wykonawców oraz przekrojowe zestawienie w programie ró¿nych gatunków muzycznych, lecz tak¿e staranny dobór koresponduj±cych z nimi miejsc. Wiêkszo¶æ koncertów odbywa³a siê na terenie Nowej Huty (m.in. w bazylice OO. Cystersów w Mogile, Teatrze Ludowym, Klubie Ku¼nia, MDK im. J. Korczaka), lecz na muzycznej mapie Festiwalu znalaz³a siê tak¿e Sala Fontany Muzeum Historycznego Miasta Krakowa, gdzie wielki aplauz publiczno¶ci wzbudzi³ koncert muzyki kameralnej w wykonaniu Piotra Marciaka - skrzypce oraz Rocha Modrzejewskiego - gitara.
Powodzenie tak du¿ego wydarzenia muzycznego, jakim jest trwaj±cy dwa tygodnie Festiwal, w du¿ej mierze zale¿y od tego, w jakim stylu siê on rozpocznie i zamknie. A XIV Nowohucka Wiosna Muzyczna zosta³a zainaugurowana i zakoñczona w stylu znakomitym. Koncert inauguracyjny Orkiestry Akademii Beethovenowskiej, zgromadzi³ nadkomplet s³uchaczy, który szczelnie wype³ni³ zabytkowe wnêtrza bazyliki OO. Cystersów w Mogile. Zespó³ po raz kolejny udowodni³, ¿e doskonale odnajduje siê nie tylko w utworach symfonicznych, lecz w tak¿e w wymagaj±cych niezmiernej czujno¶ci i precyzji (zw³aszcza w obiektach sakralnych, o trudnej akustyce) dzie³ach kameralnych Mozarta, Dvoøáka i Czajkowskiego. W roli koncertmistrza i dyrygenta wyst±pi³a niezwykle utalentowana, charyzmatyczna skrzypaczka Maria O³dak, koncert poprowadzi³a Anna Koz³owska.
Warto podkre¶liæ, ¿e Organizatorzy XIV Nowohuckiej Wiosny Muzycznej zadbali o wyrazist±, ramow± konstrukcjê ca³ego programu Festiwalu. Ci±g muzycznych wydarzeñ rozpocz±³ koncert Orkiestry Akademii Beethovenowskiej, pó¼niej nast±pi³ cykl koncertów bardziej kameralnych, by na koniec powróciæ do idei koncertu z udzia³em orkiestry. I tu nale¿y wyraziæ uznanie dla Orkiestry Symfonicznej Krakowskiej M³odej Filharmonii, pod dyrekcj± Tomasza Chmiela, która swoim wystêpem w sk³adzie smyczkowym, u¶wietni³a przedostatni koncert XIV Nowohuckiej Wiosny Muzycznej, prowadzony przez Katarzynê S³otê-Marciniec. M³odzi, znakomicie zapowiadaj±cy siê muzycy – uczniowie Zespo³u Szkó³ Muzycznych im. M. Kar³owicza - postawili sobie wysok± poprzeczkê, wykonania podczas jednego wieczoru wszystkich koncertów skrzypcowych, w tym koncertu podwójnego oraz koncertu na obój i skrzypce, J. S. Bacha. Zadaniu temu – trudnemu w realizacji nawet dla zawodowej orkiestry – m³odzi adepci sztuki sprostali w sposób godny najwy¿szego podziwu. Soli¶ci – Monika Worek, Anna Muzyk, Teresa Grynia, Katarzyna Jawor, Wiktor Modrzejewski oraz Marcin Starowicz – wykazali siê niezwyk³± dba³o¶ci± o brzmienie, muzykalno¶ci± i wirtuozeri±, za¶ cz³onkowie orkiestry umiejêtno¶ci± zespo³owego zgrania i trafnego oddania ducha muzyki barokowej. W krótkim wywiadzie z dyrygentem zespo³u, Tomaszem Chmielem, zapyta³am o powodzenie wspó³pracy z Orkiestr± Symfoniczn± Krakowskiej M³odej Filharmonii. + Sk±d wzi±³ siê pomys³ zaprezentowania a¿ czterech koncertów skrzypcowych J. S. Bacha, w tym 2 solowych, koncertu podwójnego oraz na koncertu na obój i skrzypce, podczas tegorocznego Festiwalu XIV Nowohuckiej Wiosny Muzycznej? By³o to zapewne nie lada wyzwanie dla m³odych adeptów sztuki? Tomasz Chmiel: Uwa¿am, ¿e orkiestra Krakowskiej M³odej Filharmonii, posiadaj±ca olbrzymi potencja³ mo¿liwo¶ci, powinna graæ utwory bêd±ce w repertuarze orkiestr zawodowych. Staram siê tak dobieraæ program, aby ka¿dy nasz koncert by³ interesuj±cym wydarzeniem muzycznym tak dla orkiestry, jak i s³uchaczy. Do zaprezentowania w³a¶nie takiego repertuaru, jak podczas XIV Nowohuckiej Wiosny Muzycznej przymierza³em siê od dawna, a mog³em go zrealizowaæ dziêki – moim zdaniem - znakomitym solistom. + Jako dyrygent, posiada Pan do¶wiadczenie w pracy zarówno z zawodowymi orkiestrami, jak i z m³odymi muzykami, którzy tworz± zespó³ Krakowskiej M³odej Filharmonii. Jakie s± istotne ró¿nice w podej¶ciu do pracy z profesjonalnymi muzykami a miedzy m³odymi, kszta³c±cymi siê jeszcze osobami? T. Ch.: Chcê podkre¶liæ, ¿e przede wszystkim czujê siê dyrygentem. Praca z orkiestrami zawodowymi niesie z sob± cenne do¶wiadczenia. Przenoszenie ich na grunt pracy z Krakowsk± M³od± Filharmoni± wydaje siê wiêc naturalne. Dlatego te¿ mój styl pracy z m³odzie¿± tylko w niewielkim stopniu odbiega od sposobu, z jakim pracujê z zawodowcami. Poza tym nasza orkiestra szkolna gra tak dobrze, ¿e zapominam czasem, i¿ s± to uczniowie szko³y ¶redniej. + Z Orkiestr± Krakowskiej M³odej Filharmonii wspó³pracuje Pan od 10 lat. Które wydarzenia artystyczne, w jakich zespó³ uczestniczy³ uwa¿a Pan za najwiêkszy sukces? T. Ch.: Wiele koncertów zapad³o mi w pamiêci, poniewa¿ by³y g³êbokim prze¿yciem artystycznym. Je¶li jednak wymieniæ najwiêksze wydarzenie – niew±tpliwie by³ to koncert zagrany w Filharmonii Krakowskiej z okazji 100-lecia ¶mierci patrona naszej szko³y, z udzia³em znakomitego skrzypka Konstantego Andrzeja Kulki. + Czy jest co¶, czego Panu brakuje w pracy z KMF, co chcia³by Pan zmieniæ?
T. Ch.: Jedyn± rzecz±, której mi brakuje w ogóle w ¿yciu to czas. W codziennej pracy brakuje mi czasu na tak± normaln± rozmowê z moimi muzykami, nawet na to ¿eby powiedzieæ jak bardzo ich lubiê. Bardzo sobie ceniê bezpo¶redni kontakt z lud¼mi i pod tym wzglêdem odczuwam olbrzymi niedosyt. + Dziêkujê za rozmowê i ¿yczê wielu sukcesów artystycznych oraz wiêcej czasu – dla siebie i ludzi.
+ + +
Cykl festiwalowych imprez zamkn±³ recital Stanis³awa Soyki, który wraz z kwintetem muzyków „zahipnotyzowa³” publiczno¶æ zgromadzon± w Teatrze Ludowym mieszank± upoetycznionego, esencjonalnego jazzu. Atmosfera, która towarzyszy³a temu wydarzeniu by³a wprost niezwyk³a. Ten charyzmatyczny kompozytor, pianista, skrzypek, gitarzysta i poeta w jednej osobie – s³owem cz³owiek renesansu, „wci±gn±³” w swój magiczny ¶wiat d¼wiêków t³um s³uchaczy, który wtórowa³ arty¶cie w s³owach piosenki Absolutnie nic, tworz±c zaimprowizowany, ekspresyjny chórek. Znamienn± cech± twórczo¶ci Stanis³awa Soyki, który w tym roku obchodzi trzydziestolecie pracy artystycznej jest z pewno¶ci± wielka dba³o¶æ o dobór tekstów dla swoich utworów. Siêga On do liryki Szymborskiej, Mi³osza, Herberta, Shakespeare’a, Okud¿awy, Jana Paw³a II oraz tekstów w³asnych. W po³±czeniu z wra¿liwo¶ci± na d¼wiêki przynosi to efekt w postaci esencjonalnych, g³êbokich kompozycji, które przenikaj± do wnêtrza s³uchaczy, tak jak to mia³o miejsce podczas fina³owego koncertu Festiwalu, który zapewne publiczno¶æ zapamiêta na d³u¿ej.
Ogromne przedsiêwziêcie, jakim by³a XIV Nowohucka Wiosna Muzyczna, odbywaj±ca siê w ramach programu obchodów Jubileuszu 60-lecia Nowej Huty, nie mog³aby siê odbyæ bez wsparcia i ¿yczliwo¶ci partnerów, sponsorów oraz przyjació³ Festiwalu, którym nale¿± siê wyrazy wdziêczno¶ci. Byli nimi, m.in. partnerzy: MDK Fort 49 „Krzes³awice”, Stowarzyszenie Korbo Turbina, Teatr Ludowy, parafia ¶w. Bart³omieja, Muzeum Historyczne Miasta Krakowa, Ogród Botaniczny UJ i sponsorzy: Gmina Miasta Krakowa i Rada Dzielnicy XVIII, Deutsche Bank PBC S.A., Krakowski Holding Komunalny S.A., Filmotechnika, Hotel „Krakus” oraz nowohucka kwiaciarnia „Kalina”. XIV Nowohucka Wiosna Muzyczna ju¿ za nami. W oczekiwaniu na nastêpn±, znów mo¿na zanuciæ za Stanis³awem Soyk±: Póki wiosna przychodzi, odchodzi i wraca
To wystarczy mi
Póki ka¿dy wysi³ek w mi³o¶æ siê obraca
Sen na jawie mi siê ¶ni...
Ten serwis u¿ywa cookies i podobnych technologii (brak zmiany ustawienia przegl±darki oznacza zgodê na to)Prezentowane na stronie internetowej informacje stanowi± tylko czê¶æ materia³ów, które w ca³o¶ci znale¼æ mo¿na w wersji drukowanej "G³osu - Tygodnika Nowohuckiego".
