Nawigacja
· Strona g³ówna
· Nowohuckie Linki
· Fotohistorie
· Szukaj
· Dzielnice
· NH - Miejsce dobre do ¿ycia
W G³osie
 Felietony
 Miss Nowej Huty -
XXI edycja

 Nowohucianie
 Humor
 Prawnik radzi
Ostatnie artyku³y
· [2024.04.19] Parê s³...
· [2024.04.19] Sumienie
· Na niedzielê 21 kwie...
· [2024.04.12] Na kwie...
· [2024.04.12] Kwitn± ...
Ostatnio na forum
Najnowsze tematy
· Na sprzeda¿ dzia³ka ...
· Akcja poboru krwi
· Krótkie w³osy - piel...
· Sekcja rekreacyjna G...
· TBS w nowej hucie?
Najciekawsze tematy
Brak tematów na forum
Dariusz Gnatowski, czyli Solony, Cze¶nik, Lebiadkin, Boczek…
Darka Gnatowskiego pozna³em kiedy by³ na trzecim roku krakowskiej PWST. By³o to do¶æ dawno, bo 25 lat temu. Pamiêtam, jak przygotowywa³ siê do scen klasycznych, przedmiotu, który prowadzi³ nie¿yj±cy ju¿ wielki aktor i pedagog Stanis³aw Igar. Darek wcieli³ siê w postaæ Klaudiusza w Hamlecie. Bywa³em wtedy na próbach. Spo¶ród studentów w³a¶nie Darek Gnatowski wyró¿nia³ siê, nie tylko swoj± charakterystyczno¶ci±, ale bardzo ciekawym ujêciem roli Klaudiusza. Bo Gnatowski jest nie tylko doskona³ym technikiem zawodu aktorskiego, jest prawdziwym artyst±, w takim dawnym, dobrym znaczeniu tego s³owa.
To spadkobierca Alojzego ¯ó³kowskiego i Antoniego Fertnera. Nie my¶lê tu jedynie o zewnêtrznym podobieñstwie do tych, jak¿e wielkich komików. Nie chce te¿ schlebiaæ Gnatowskiemu, ale jest on jednym z najwybitniejszych aktorów charakterystycznych, a zarazem aktorów komediowych naszych czasów. Zaczyna³ od klasyki: od Czechowa, Witkacego, Fredry, by odnale¼æ swoje miejsce tak¿e i w Dostojewskim. My¶lê o znakomitej roli Lebiadkina w Biesach w inscenizacji Krzysztofa Jasiñskiego. Paradoksalnie aktor ten, na wskro¶ komediowy, z tendencj± do tragedii, uto¿samiany jest z postaci± serialowego Boczka w Kiepskich. Ta tragifarsa, to opowie¶æ o naszych charakterach, pokazana bardzo zabawnie. Tu Gnatowski znalaz³ siê w doborowym towarzystwie, Krystyny Feldman czy wspania³ego Andrzeja Grabowskiego. Serial ten utrzymuje siê ju¿ na antenie Polsatu blisko 10 lat i jest to jeden z tych seriali, który nie mêczy, ale naprawdê relaksuje, wprowadza w ¶miech, szczery, prawdziwy, wprowadza w dobre samopoczucie. To zas³uga wykonawców: Grabowskiego, ¯ukowskiego no i Gnatowskiego. Darek te¿ wystêpuje w filmach, choæ czuje siê przede wszystkim aktorem teatralnym. Szkoda, ¿e tak ma³o jest go w kabarecie, ale kabaret jest ostatnio w rêkach amatorów tej dziedziny. Gdzie czasy Kabaretu Starszych Panów czy Dudka...
Gnatowski lubi zaskakiwaæ swoimi nowymi rolami, nowymi pomys³ami, jak choæby tym, ¿e jest wspó³autorem ksi±¿ki: Dieta bez wyrzeczeñ. Przedstawia tam swoj± wizje zdrowego stylu ¿ycia, do³±czaj±c do niej swoj± oryginaln± ksi±¿kê kucharska.
W tym roku minie 25 lat od debiutu Gnatowskiego w teatrze, je¶li policzymy mu rolê dyplomow± w PWST. Nie zapominajmy, ¿e by³ przez siedem sezonów aktorem Teatru Ludowego w Nowej Hucie, gdzie zagra³ m.in. w Weso³ych Kumoszkach z Windsoru w re¿yserii Jerzego Stuhra. Spektakl ten otrzyma³ nagrodê Srebrnego Yorika na Miêdzynarodowym Festiwalu Szekspirowskim w Gdañsku i jak powiedzia³ re¿yser Jerzy Stuhr, po tym sukcesie zespó³ na nowo uwierzy³ w siebie. By³a to te¿ i zas³uga Gnatowskiego, jednego z g³ównych wykonawców tej sztuki. Przed nim jeszcze d³uga lista bohaterów, Moliera, Fredry, a mo¿e i te¿ Szekspira, którego kiedy¶ odkrywa³ ze swoim profesorem Igarem na szkolnej scenie przy Warszawskiej. A mo¿e by nale¿a³o pomy¶leæ o Falstaffie ?
Darek Gnatowski bêdzie go¶ciem kolejnego spotkania z cyklu „Portrety ludzi teatru, filmu, etrady” w O¶rodku Kultury im C. K. Norwida. Spotkamy siê z nim 2 kwietnia (w czwartek) o godz. 18 00 w sali teatralnej (os. Górali 5). Bêdziemy rozmawiaæ nie tylko o teatrze i filmie, ale tak¿e o kulinarnych zainteresowaniach aktora. Zapraszamy.
DDOM
Rusza kolejna edycja ¯onkilowych Pól Nadziei Kochaj±c do koñca
Kolejny ju¿ raz Kraków zakwitnie ¿onkilami. Podczas trwaj±cej ponad dwa miesi±ce kampanii „¯onkilowe Pola Nadziei 2009” odbêdzie siê wiele, kwest i imprez, z których dochód przeznaczony zostanie na dzia³alno¶æ krakowskiego Hospicjum im ¦wiêtego £azarza. W akcjê zaanga¿uje siê ponad 500 wolontariuszy.

12 edycja ¯onkilowych Pól Nadziei zosta³a zainaugurowana 12 marca w Urzêdzie Miasta Krakowa. Tegoroczna, odbywaj±ca siê pod has³em „Kochaj±c do koñca”, potrwa do 24 maja. Jak powiedzia³a, obecna na uroczysto¶ci inauguracyjnej zastêpca prezydenta Miasta Krakowa, El¿bieta Lêcznarowicz, 12 lat temu ¿onkil zaprzyja¼ni³ siê z miastem Krakowem. Dzi¶ nie wyobra¿amy sobie, ¿eby ten symbol nadziei nie mia³ nam towarzyszyæ, ka¿dej wiosny.
Obecni w UMK go¶cie mogli ogl±daæ prace zg³oszone na konkurs „Kraków z ¿onkilem w tle”, do udzia³u w którym zaproszono krakowskie dzieci i m³odzie¿. Trzeba bowiem przypomnieæ, ¿e ¯onkilowe Pola Nadziei to nie tylko sposób na pozyskiwanie funduszy, chocia¿ zesz³oroczna akcja pozwoli³a zgromadziæ ponad pó³ miliona z³otych. Pola Nadziei to równie¿ program edukacyjny i akcja informacyjna. W dzisiejszym ¶wiecie, kiedy na wszystko brakuje nam czasu, przypominanie, ¿e obok nas umieraj± ludzie jest niezbêdne. Cz³owiek rzadko bywa bezduszny i nieczu³y, znacznie czê¶ciej zapomina o wspó³czuciu, nie ma czasu i si³y na dobroczynno¶æ. Kiedy na naszych ulicach pojawiaj± siê charakterystyczne puszki, oznaczone ¿onkilem, krakowianie otwieraj± serca i kieszenie. Jak wspomnia³a, prowadz±ca inauguracyjna konferencjê prasow±, Lidia Jazgar, mieszkañców Krakowa nie trzeba prosiæ o datki na rzecz hospicjum, podczas prowadzonych przez ni± koncertów wolontariusze maj± pe³ne rêce roboty, a ich puszki zawsze „pêkaj± w szwach”. W UMK us³yszeli¶my wiele ciep³ych s³ów, jakie pod adresem mieszkañców naszego miasta, wypowiedzia³a prezes Towarzystwa Przyjació³ Chorych „Hospicjum ¦wiêtego £azarza”, Jolanta Stok³osa. Zaznaczy³a, ¿e tylko dziêki wsparciu jakie hospicjum otrzymuje rokrocznie od ludzi dobrej woli akcja ¯onkilowych Pól Nadziei ma sens. Trzeba przy tej okazji zaznaczyæ, ¿e zainaugurowana w Krakowie akcja objê³a ju¿ swym dzia³aniem ca³± Polskê. W tym roku w³±czaj± siê w ni± 43 hospicja z 40 miast na terenie ca³ego kraju. Nad krakowsk± honorowy patronat sprawuje od lat kardyna³ Franciszek Macharski. Umieranie, to wyj±tkowo trudny temat, nie³atwo jest przyj±æ do wiadomo¶ci, ¿e choroba nowotworowa przychodzi w zasadzie z nik±d. Nie patrzy w metrykê ani w zeznanie podatkowe. Zostawia chorym miesi±ce, tygodnie czêsto jedynie dni . W hospicjum przy ul Fatimskiej jest tylko 30 ³ó¿ek, a jednak w 2008 r. przebywa³o tam a¿ 427 osób, a 313 z nich zmar³o. Smutno o tym mówiæ, ale tu ma³o kto przebywa d³ugo. Bior±c udzia³ w akcji ¯onkilowych Pól Nadziei mo¿esz pomóc tym, którzy przebywaj± tam obecnie. Pamiêtajmy o tym, ¿e ludzi trzeba kochaæ do koñca. Do ostatniej chwili ¿ycia. Swoje wsparcie dla hospicjum mo¿na równie¿ okazaæ przekazuj±c na jego rzecz 1% swojego podatku.




Od lewej: zastêpca prezydenta Miasta Krakowa El¿bieta Lêcznarowicz, prezes Towarzystwa Przyjació³ Chorych Hospicjum ¶w. £azarza Jolanta Stok³osa i Lidia Jazgar.
MUZYCZNE WZRUSZENIA W „KU¬NI”
W minion± sobotê nadarzy³a siê okazja do bli¿szego poznania ¼róde³ kultury muzycznej naszych wschodnich s±siadów, a wszystko to za spraw± mieszkanki Mistrzejowic – Iryny Obara, która wyst±pi³a w duecie „S±siedzi” w Klubie „Ku¼nia” (os. Z³otego Wieku) – filii O¶rodka Kultury im. C. K. Norwida. Pani Irynie, która jest z pochodzenia Ukraink±, towarzyszy³ - akompaniuj±c na gitarze i równie¿ ¶piewaj±c - Jurij Bejczuk, Rosjanin mieszkaj±cy w Polsce. Razem uda³o im siê stworzyæ niesamowity duet – zgranych g³osów i wzajemnie uzupe³niaj±cych siê ró¿nych temperamentów muzycznych. Wyst±pili w programie zatytu³owanym „Miêdzy Kijowem, a Moskw±”, na który z³o¿y³o siê kilkana¶cie tradycyjnych ludowych piosenek ukraiñskich i rosyjskich oraz kilka nowszych, niezwykle popularnych i czêsto ¶piewanych utworów rosyjskich. Wszystko to zilustrowane by³o barwnymi zdjêciami dobranymi tematycznie do tre¶ci tworów, wy¶wietlanymi podczas trwania koncertu. Poniewa¿ piosenki wykonywane by³y w ojczystych jêzykach artystów czyli ukraiñskim i rosyjskim – wykonanie ka¿dej z nich poprzedzone zosta³o krótkim komentarzem, obja¶niaj±cym publiczno¶ci ich tre¶æ i znaczenie. Starannie dobrany repertuar i perfekcyjne wykonanie wywo³a³o entuzjazm s³uchaczy. Publiczno¶æ ¿ywio³owo reagowa³a podczas skocznych, ¿ywio³owo wykonywanych piosenek. By³y te¿ melodie rzewne, sk³aniaj±ce do refleksji zarówno w warstwie muzycznej jak i s³ownej – te wraz z cudownym wschodnim za¶piewem trafia³y prosto do serc s³uchaczy. Mo¿na by³o podczas tego sobotniego wieczoru prze¿yæ ca³± gamê pozytywnych emocji, czas przesta³ istnieæ, za¶ publiczno¶æ mog³a siê przenie¶æ w zupe³nie inny, niby nieznany, a jednak bliski – ¶wiat. I za to nale¿± siê wykonawcom s³owa podziwu i uznania. A nam – s³uchaczom pozostaje mieæ nadziejê, ¿e tak udany wystêp sprawi, i¿ jeszcze nie raz bêdziemy mogli pos³uchaæ w Nowej Hucie tego duetu, który w tak ujmuj±cy sposób potrafi popularyzowaæ muzykê swoich ojczystych stron
Beata Wa¶ko



Jurij Bejczuk i Iryna Obara.
Tak¿e na terenie Nowej Huty bezp³atne porady prawne dla mieszkañców. Zapewnia je… FUNDACJA ACADEMIA IURIS
W Nowej Hucie mieszka wielu rencistów i emerytów. Wiêkszo¶æ z nich nie staæ na kosztown± pomoc prawn±, a codzienno¶æ przynosi wiele spraw, w których pomoc prawnika staje siê niezbêdna – zw³aszcza w sprawach cywilnych, dotycz±cych spraw mieszkaniowych i lokalowych. Dla nich wszystkich mamy dobr± wiadomo¶æ. Istnieje mo¿liwo¶æ skorzystania z bezp³atnych porad prawnych, dziêki funkcjonuj±cej na terenie Dzielnicy XVIII Fundacji Academia Iuris.
Fundacja Academia Iuris powsta³a w 2002 roku jako niezale¿na pozarz±dowa organizacja non–profit. Jej podstawowym celem jest ochrona praw i wolno¶ci obywatelskich oraz umacnianie zaufania do pañstwa i prawa. Fundacja prowadzi ogólnopolsk± sieæ punktów porad prawnych.
Punkt bezp³atnego poradnictwa prawnego w Nowej Hucie mie¶ci siê w budynku Miejskiego O¶rodka Wspierania Inicjatyw Spo³ecznych na osiedlu Centrum C blok nr 10. Wolontariusze – studenci i absolwenci Wydzia³u Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagielloñskiego – udzielaj± bezp³atnych porad w pokoju nr 107 w ka¿dy poniedzia³ek w godz. 12.00 – 14.00 oraz w ¶rodê w godz. 15.00 – 17.00. Telefon (0–12) 642-21-56 wewn. 26 – czynny jest w godzinach dy¿urów.
Wszystkie porady prawne s± konsultowane z adwokatami i radcami prawnymi wspó³pracuj±cymi z fundacj±. Wolontariusze udzielaj± porad m. in. z takich dziedzin prawa, jak:
+ prawo rodzinne (przyk³adowe zagadnienia szczegó³owe: wniosek o zmianê kuratora ustanowionego przez s±d do nadzorowania kontaktów z dzieckiem, apelacja od wyroku podnosz±cego zas±dzone alimenty na dziecko, rodzina zastêpcza - uznanie dziecka (przysposobienie);
+ prawo opiekuñcze;
+ prawo cywilne, w tym mieszkaniowe i lokalowe;
+ prawo karne, wykroczeñ i postêpowanie w sprawach nieletnich.
Radê Programow± Fundacji tworz±: prof. Marek Safjan (by³y Prezes Trybuna³u Konstytucyjnego), prof. Andrzej Zoll (by³y Rzecznik Praw Obywatelskich), prof. Hubert Izdebski oraz ks. prof. dr hab. Franciszek Longchamps de Bérier. Pomoc udzielana jest bezp³atnie. Wolontariusze nie czerpi± ¿adnych korzy¶ci maj±tkowych w zwi±zku ze swoj± prac± w Fundacji.
By zasiêgniêcie pomocy przebiega³o sprawnie, wolontariusze radz±, by pamiêtaæ o kilku zasadach.
Co ze sob± zabraæ?
Na dy¿ur nale¿y wzi±æ ze sob± wszystkie dokumenty wa¿ne dla sprawy, z któr± siê przychodzi. Nale¿y równie¿ przynie¶æ kopie tych dokumentów. Jest to bardzo wa¿ne, bo byæ mo¿e zajdzie potrzeba, ¿e wolontariusz bêdzie musia³ wzi±æ kopie dokumentów, aby skonsultowaæ sprawê z zawodowym prawnikiem. Wolontariusz nie mo¿e zabraæ orygina³ów dokumentów, a czê¶æ punktów porad nie jest wyposa¿ona w kserokopiarki. Oczekiwanie, a¿ klient doniesie kopie swoich dokumentów zazwyczaj wyd³u¿a rozwi±zanie sprawy o kilka dni.
Jak przygotowaæ siê do spotkania w punkcie porad?
Przed spotkaniem w punkcie warto wypisaæ sobie wszystkie szczegó³y sprawy, z któr± siê przychodzi. Bêdzie to pomocne w czasie opisywania problemu wolontariuszowi. Trzeba równie¿ przygotowaæ sobie wcze¶niej listê pytañ do wolontariusza, aby usprawniæ przebieg spotkania. Prosimy o podanie wolontariuszowi wszystkich szczegó³ów sprawy prawnej, nawet je¶li mog³yby one byæ krêpuj±ce. Wolontariusz jest po to aby pomóc, a nie aby oceniaæ. Rozumie sytuacjê i postara siê zrobiæ wszystko, aby udzieliæ pomocy. Prosimy odpowiadaæ mu konkretnie i zgodnie z prawd±. Prosimy o jasne sformu³owanie tego, czego oczekuj± Pañstwo od naszego wolontariusza. Prosimy pamiêtaæ o tym, ¿e czas wolontariusza jest ograniczony. Musi on porozmawiaæ z wieloma klientami. Dlatego tak wa¿ne jest dobre przygotowanie siê do wizyty w Poradni i przemy¶lenie swoich pytañ.
Czy pomoc naprawdê jest bezp³atna?
Tak, pomoc prawna uzyskana w siedzibie Fundacji jest bezp³atna. Wolontariusze nie czerpi± ¿adnych korzy¶ci maj±tkowych w zwi±zku ze swoj± prac± w Fundacji. Fundacja jest organizacj± po¿ytku publicznego i wszystkie ¶rodki, na jakich opiera swe dzia³anie pochodz± z darowizn.
Czego mo¿na oczekiwaæ w trakcie spotkania?
Na pocz±tku wolontariusz wrêczy do podpisania o¶wiadczenie o tym, ¿e:
+ pomoc adwokata lub radcy prawnego by³aby w Pañstwa przypadku znacznym wydatkiem
+ Pañstwa sprawy nie prowadzi adwokat ani radca prawny
+ przyjmuj± Pañstwo do wiadomo¶ci, i¿ sprawê bêdzie prowadzi³ wolontariusz, a nie zawodowy prawnik
+ przyjmuj± Pañstwo do wiadomo¶ci, ¿e wolontariusz nie mo¿e reprezentowaæ Pañstwa przed s±dem
+ przyjmuj± Pañstwo do wiadomo¶ci, ¿e odpowiedzialno¶æ odszkodowawcza wolontariuszy, Poradni, jej pracowników i wspó³pracowników jest wy³±czona, z wyj±tkiem wyrz±dzenia szkody z winy umy¶lnej
+ przyjmuj± Pañstwo do wiadomo¶ci, ¿e ani wolontariusz, ani inne osoby dzia³aj±ce w Poradni nie mog± odmówiæ zeznañ co do faktów, o których dowiedzia³y siê w toku prowadzenia sprawy
+ wyra¿aj± Pañstwo zgodê na przetwarzanie danych osobowych przez fundacjê.
Wolontariusze pracuj±cy w Poradni prosz±, by pamiêtaæ, ¿e odpowied¼ negatywna na którykolwiek z tych punktów jest równoznaczna z rezygnacj± z pomocy.
Nastêpnie ka¿dy zainteresowany porad± prawn± otrzymuje do wype³nienia kwestionariusz osobowy. W nastêpnej kolejno¶ci zostaje przeprowadzona rozmowa, w czasie której wolontariusz bêdzie siê stara³ zebraæ jak najwiêcej informacji o sprawie, z któr± przychodz± zainteresowani. Pod koniec wizyty wolontariusz przygotuje poradê lub (je¶li jest konieczne jeszcze jedno spotkanie) bie¿±ce wskazówki i wyznaczy datê kolejnego spotkania. W czasie wizyty koñcz±cej sprawê zainteresowani otrzymuj± poradê na pi¶mie oraz wszelkie niezbêdne wyja¶nienia.

(f)
Na marginesie spotkania, które 8 marca odby³o siê w Salonie „Enha+” w Teatrze Ludowym CZY NOWA HUTA JEST KOBIET¡?
Pytanie nie jest oczywiste. Wymaga chwili refleksji, do której nikt nigdy nie zaprasza³, b³yskawicznego przegl±du pamiêci. Wydobywamy twarze, figury, u¶miechy i grymasy, dzie³a, pasje, bariery. Wzbiera wdziêczno¶æ. A wtedy trudno nam uwierzyæ w fakty. Zawsze by³o nas mniej. Liczebnie zawsze dominowali panowie. Budowlañcy i hutnicy, i politycy - to oni wznosili Now± Hutê. Wznosili, ale kto wnosi³ ¿ycie, tworzy³ i stroi³ , i wype³nia³ rozpoznawalnym smakiem, ten zupe³nie nowy dom?
W Krakowskim Instytucie Psychoterapii Leczenie rozmow±
S± miejsca, gdzie cz³owiek jest najwa¿niejszy, gdzie na rozmowê zawsze jest czas, a ka¿dy problem i obawa s± traktowane powa¿nie.

Na osiedlu Krakowiaków 2 dzia³a Krakowski Instytut Psychoterapii. Oferta instytutu skierowana jest g³ównie do dzieci i m³odzie¿y oraz ich rodzin. Nie potrzeba specjalnego skierowania, ¿eby przyj¶æ lub zadzwoniæ i umówiæ siê na spotkanie z psychoterapeut±. Do tej pory z oferty, dzia³aj±cej od dwóch miesiêcy placówki skorzysta³o 60 osób indywidualnych i a¿ 40 rodzin. Na uroczystym otwarciu, które mia³o miejsce pod koniec lutego, obecni byli przedstawiciele jednostek odpowiedzialnych na funkcjonowanie KIP-u. Jest to placówka, któr± na zlecenie Miejskiego O¶rodka Pomocy Spo³ecznej prowadzi Stowarzyszenie u Siemachy. Obie te organizacje maj± na celu pomoc i stworzenie prawid³owych warunków do rozwoju , obie w sposób szczególny skupiaj± siê na dzieciach i m³odzie¿y, choæ pomoc± staraj± siê obj±æ ca³e rodziny. Jak powiedzia³ obecny na uroczystym otwarciu placówki ks. Andrzej Augustyñski, dyrektor Stowarzyszenia u Siemachy „aby dobrze wychowaæ jedno dziecko, potrzeba ca³ej spo³eczno¶ci”. M³ody cz³owiek wchodz±c w doros³e ¿ycie potrzebuje wzorców, je¶li rodzina ma problem z wychowaniem to KIP jest miejscem gdzie mo¿e ona uzyskaæ fachow± pomoc. Pamiêtajmy, ¿e ka¿dy ma gorsze i lepsze okresy, korzystanie z pomocy psychoterapeuty nie jest oznak± s³abo¶ci, to raczej zdrowy rozs±dek i wyraz dojrza³o¶ci. Nie zawsze mo¿emy poradziæ sobie sami, za wychowanie naszych dzieci odpowiedzialne jest ca³e spo³eczeñstwo. Pracownicy Krakowskiego Instytutu Psychoterapii chc± byæ blisko nowohuckiej spo³eczno¶ci. - Tu na os. Krakowiaków jeste¶my naprawdê blisko ludzi, zagl±daj± nam do okiem. Nie musimy do nich je¼dziæ samochodem - mówi Wanda Szaszkiewicz, dyrektor KIP. Trzeba bowiem zaznaczyæ, ¿e kiedy zachodzi taka potrzeba psychoterapeuci udaj± siê do domów swoich podopiecznych.
My¶lê, ¿e warto skorzystaæ z faktu, ¿e na terenie naszej dzielnicy znajduje siê taka placówka.

Krakowski Instytut Psychoterapii oferuje:
-terapiê rodzin
-terapiê indywidualna
-grupy terapeutyczne dla licealistów, gimnazjalistów i dzieci
-poradnictwo
-konsultacje psychiatryczne

Rejestracja od poniedzia³ku do pi±tku w godzinach 10.00 – 18.00 pod numerami telefonów 012 644 12 66 lub 0662 582 289




Przedstawiciele Miejskiego O¶rodka Pomocy Spo³ecznej i Stowarzyszenia „U Siemachy” na uroczystym otwarciu nowohuckiej placówki Krakowskiego Instytutu Psychoterapii
Nie mo¿esz i¶æ do biblioteki, biblioteka przyjdzie do ciebie Ksi±¿ka do domu
Ma³o kto wie, ¿e nawet osoby, które nie mog± wychodziæ z domu mog± skorzystaæ z biblioteki. Nie trzeba opuszczaæ w³asnego mieszkania, ¿eby wypo¿yczyæ ksi±¿kê.

Nowohucka Biblioteka Publiczna, w ramach akcji „Ksi±¿ka do domu”, prowadzi dostarczanie literatury do domu. Us³uga ta jest przede wszystkim skierowana do ludzi chorych, starszych, niepe³nosprawnych ruchowo, którzy maj± problemy  z przemieszczaniem siê oraz opuszczaniem swoich miejsc zamieszkania. Dostarczaniem ksi±¿ki do domu zajmuj± siê bibliotekarze Nowohuckiej Biblioteki Publicznej. Osoba zainteresowana otrzymywaniem ksi±¿ki do domu zg³asza w bibliotece usytuowanej najbli¿ej swojego miejsca zamieszkania, telefonicznie lub przez osoby trzecie, adres swojego miejsca zamieszkania b±d¼ pobytu. „W Nowej Hucie z tej us³ugi korzysta ju¿ kilkadziesi±t osób – mówi Izabela Ronkiewicz-Br±giel, instruktor Nowohuckiej Biblioteki Publicznej. - Obecnie ka¿da placówka Nowohuckiej Biblioteki Publicznej ma w¶ród swoich czytelników osoby, które na sta³e, lub czasowo zamawiaj± ksi±¿ki do domu. Powody s± ró¿ne, najczêstsze to choroba a dla osób w podesz³ym wieku równie¿ trudne warunki atmosferyczne. Chcemy jednak dotrzeæ z t± propozycj± do jeszcze szerszego grona czytelników. Wiemy, ¿e na terenie Nowej Huty jest wiele osób starszych, które chcia³yby korzystaæ z biblioteki a nie zawsze mog± do niej dotrzeæ. To w³a¶nie z my¶l± o nich przygotowali¶my now± us³ugê: Ksi±¿ka do domu – dodaje Ronkiewicz-Br±giel.
Podczas rozmowy telefonicznej bibliotekarz ustala jakiego rodzaju literatura interesuje osobê, która chce zamówiæ ksi±¿kê do domu. Nastêpnie przynosi ze sob± konkretny, ustalony wspólnie tytu³, lub kilka pozycji odpowiadaj±cych oczekiwaniom czytelnika. Kiedy bibliotekarz przynosi ksi±¿kê mo¿na wspólnie ustaliæ termin nastêpnych odwiedzin, lub umówiæ siê na telefon. Trzeba w tym miejscu dodaæ, ¿e korzystanie z us³ugi „Ksi±¿ka do domu” jest oczywi¶cie bezp³atne. Zachêcamy tych, którzy mieliby ochotê poczytaæ, ale trudno im dotrzeæ do biblioteki do skorzystania z tej wyj±tkowej oferty. Poni¿ej podajemy numery telefonów do Nowohuckich Bibliotek Publicznych .

Biblioteka G³ówna- os. Stalowe 12, tel. 012 644-23-52
Filia nr 1 – os M³odo¶ci 8, tel. 012 644-13-22
Filia nr 2 – os. Teatralne 25, tel. 012 644-40-46
Filia nr 3 – os. Ko¶ciuszkowskie 5, 012 648-79-46
Filia nr 4 – os. Zgody 7, tel. 012 644-40-72
Filia nr 5 - os. Zgody 7, tel. 012 642-16-43
Filia nr 6 – os. Na Stoku 1, tel. 645-29-52
Filia nr 7 – os. Kalinowe 4, tel. 012 648-52-68
Filia nr 8 – os. Bohaterów Wrze¶nia 26, tel. 012 645-95-27
Filia nr 9 – os. Tysi±clecia 42, tel. 012 648-50-69
Filia nr 10 – os. Dywizjonu 303. 1, tel. 012 647-28-85

Agnieszka £o¶
Czy Nowa Huta jest kobiet±?
Dzieñ by³ wyj±tkowy. 8 marca. Wyj±tkowy by³ zatem temat i wyj±tkowi go¶cie na ostatnim Salonie NH+. Temat prowokacyjny „Czy Nowa Huta jest kobiet±?”.

Spotykaj±c siê 8 marca nie mo¿na by³o inaczej. Prowadz±ca spotkanie Barbara Gawryluk do rozmowy zaprosi³a piêæ wyj±tkowych kobiet. O swojej przygodzie z Now± Hut± opowiada³y w kolejno¶ci: Stanis³awa Olchawa, kierownik restauracji Stylowa, Agata Dêbicka, grafik, ilustrator, projektant, Stanis³awa Urbaniak, wiceprezydent Krakowa, nowohucianka roku 2003, Danuta Szymoñska wieloletni dyrektor O.K. im C.K Norwida, koordynator realizowanego w ramach Partnerstwa Inicjatyw Nowohuckich projektu Equal, oraz Wies³awa Wykurz, zastêpca dyrektora O.K. im C.K. Norwida, koordynator Nowohuckiej Wiosny Muzycznej.
Jak siê okaza³o ka¿da z zaproszonych kobiet czuje i nazywa siê nowohuciank±, choæ jedynie najm³odsza z nich Agata Dêbicka mieszka tu od urodzenia. Ka¿da z nich musia³a siê do Nowej Huty przekonaæ, teraz robi± wszystko aby przekonaæ do tej dzielnicy innych. Choæ w ¿yciu ostatnich rozmówczyñ Barbary Gawryluk, Danuty Szymoñskiej i Wies³awy Wykurz, Nowa Huta pojawi³a siê „przypadkiem” obie panie przyjê³y ten „dar losu” z rado¶ci±, ceni±c w Hucie przestrzeñ i wyj±tkow± estetykê. Okaza³o siê, ¿e wystarczy dobrze poznaæ tê dzielnicê aby zakochaæ siê w niej bez pamiêci. Agata Dêbicka wspominaj±c swoje studenckie lata mówi³a o stereotypach jakie pokutowa³y i niestety czasem wci±¿ pokutuj± na temat naszej Huty. - Mieli¶my na to sposób, postanowili¶my na z³o¶æ tym wszystkim, którzy o Hucie mówi± ¼le, kochaæ j± tak bardzo, ¿eby jej to wszystko wynagrodziæ - wyzna³a.
Postawione na pocz±tku spotkania pytanie: „Czy Nowa Huta jest kobiet±?” pozosta³o bez odpowiedzi. Nikt jednak nie mia³ w±tpliwo¶ci, ¿e ta dzielnica nie by³a by sob±, gdyby nie mieszkaj±ce tu kobiety. Danuta Szymoñska wspomnia³a, ¿e takich znacz±cych dla historii Huty kobiet mo¿na by wymieniæ kilkadziesi±t. Te, zaproszone na niedzielny Salon do Teatru Ludowego, bez w±tpienia do nich nale¿±. Nie mo¿na jednoznacznie stwierdziæ, kto kogo bardziej zmieni³ - one Hutê czy mo¿e raczej Huta je. Organizatorzy niedzielnego spotkania stanêli na wysoko¶ci zadania. Wszystkie obecne tego dnia na Salonie Enha+ kobiety zosta³y obdarowane kwiatami. Jako ciekawostkê dodam, ¿e najm³odsza mia³a 4 miesi±ce.
Wie¶ Mogi³a w XIX wieku (5)
Jak Karolina Basiñska zosta³a w roku 1833 akuszerk± w Mogile

W okresie istnienia Rzeczpospolitej Krakowskiej w latach 1815-1846, rz±d przeznaczy³ z bud¿etu wydzielone pieni±dze na utrzymanie kwalifikowanych akuszerek wiejskich. Zwykle na wsi w XIX wieku porody przyjmowa³y wiejskie kobiety, czasami znachorki, które nie posiada³y pañstwowych kwalifikacji uprawniaj±cych je do pe³nienia tej funkcji, a wierz±c w zabobony, podczas przyjmowania porodu korzysta³y z zabobonnych praktyk, stoj±cych na pograniczu „czarów” oraz nie przestrzega³y zasad higieny. Czêsto ich praktyki przyczynia³y siê do ¶mierci nie tylko dziecka, ale i matki. O ich niskich kwalifikacjach ¶wiadczy wysoka ¶miertelno¶æ na wsi w XIX wieku w¶ród niemowl±t.

By zaradziæ temu problemowi rz±d Rzeczpospolitej Krakowskiej zorganizowa³ kursy akuszerskie prowadzone przez wykszta³conych lekarzy w Krakowie dla kobiet chêtnych do pracy w charakterze akuszerek. Akuszerki pañstwowe musia³y zaliczyæ kurs akuszerski, a patronat nad wydawaniem i odbieraniem uprawnieñ do wykonywania tego zawodu sprawowa³ Wydzia³ Lekarski Uniwersytetu Jagielloñskiego. Ka¿da akuszerka kwalifikowana musia³a prowadziæ ewidencjê i dziennik przyjêtych przez ni± porodów, w którym nanosi³a swoje uwagi – uwagami tymi mia³a obowi±zek dzieliæ siê z innymi akuszerkami.
+ + +
Zasady pracy akuszerki regulowa³a instrukcja pañstwowa. Prawo nakazywa³o, aby akuszerki informowa³y swoich prze³o¿onych, czyli wydzia³ lekarsko-policyjny o znanych im przypadkach przyjêcia porodów przez kobiety bez kwalifikacji rz±dowych na wsi i o przypadkach zatajenia takich porodów. Nie wolno by³o akuszerce opu¶ciæ ubogiej materialnie kobiety rodz±cej i udaæ siê do zamo¿nej rodziny, w której w tym samym czasie odbywa siê drugi poród, ale powinna wys³aæ inn± akuszerkê na miejsce drugiego porodu. Sama natomiast musia³a zostaæ przy rodz±cej a¿ do zakoñczenia porodu i opiekowaæ siê kobiet± tu¿ po porodzie. Potem przez dziewiêæ dni mia³a obowi±zek trzy razy w ci±gu dnia wizytowaæ j± i sprawdzaæ stan zdrowia dziecka oraz matki. Praca akuszerki wed³ug instrukcji trwa³a 24 godziny na dobê, mia³a ona obowi±zek stawiæ siê u rodz±cej o ka¿dej godzinie dnia i nocy. Dom, w którym mieszka³a akuszerka musia³ byæ oznaczony tabliczk± z napisem „Imiê i nazwisko. Akuszerka egzaminowana” oraz wyposa¿ony w dzwonek.
Dziennik swoich uwag oraz ewidencjê przyjêtych porodów akuszerka musia³a sk³adaæ Lekarzowi Okrêgowemu w koñcu czerwca i w koñcu grudnia ka¿dego roku. Podczas porodu mog³a u¿ywaæ tylko narzêdzi i metod dopuszczalnych w instrukcji lekarskiej. ¯adne inne narzêdzia i metody by³y niedopuszczalne, a w przypadku przekroczenia tych zasad, Wydzia³ Lekarski UJ odbiera³ jej uprawnienia.
+ + +
Ka¿da kandydatka na kwalifikowan± akuszerkê sk³ada³a przysiêgê nastêpuj±cej tre¶ci: „Ja, Apolonia (imiê kandydatki) przysiêgam Panu Bogu Wszechmog±cemu Trójcy ¦w. Jedynemu jako powo³ana na urz±d Akuszerki Okrêgowej Wolnego Miasta Krakowa i Konstytucji Krajowej, Senatowi Rz±dz±cemu wiern± oraz pos³uszn± zostanê zwierzchnikom moim, jakim z natury s³u¿by podlegaæ mi przyjdzie, wszelk± powolno¶æ w pe³nieniu odbieranych poleceñ pe³niæ przyrzekam i wszelkich wiadomo¶ci w sztuce akuszerskiej, nauk± b±d¼ do¶wiadczeniem nabytych dla dobra publicznego ratunku cierpi±cych u¿ywaæ nie omieszkam. Tak mi dopomó¿ Panie Bo¿e. Tak przysiêg³am”.
+ + +
W 1833 roku Senat Rz±dz±cy, czyli ówczesny rz±d Rzeczpospolitej Krakowskiej wyznaczy³ w Gminie Mogi³a, na akuszerkê, Karolinê Basiñsk±. Basiñska prawdopodobnie mia³a pe³niæ funkcjê akuszerki w ca³ej Gminie Mogi³a, nie tylko we wsi Mogile, gdzie mieszka³a, a wiêc opiece jej podlega³ obszar miêdzy wioskami: Bieñczyce, Mogi³a i D±bie. Patent akuszerki otrzyma³a 27 listopada 1832 r. By³a matk± wówczas piêcioro dzieci, wdow± i szuka³a od pewnego czasu ¼ród³a utrzymania. 5 marca 1833 skierowa³a pro¶bê do Senatu Rz±dz±cego o uzyskanie posady akuszerki w Gminie Mogile, gdzie w tym czasie by³ wakat na tym stanowisku. 8 grudnia Senat przes³a³ to pismo do Lekarza Okrêgowego o wydanie opinii na ten temat. 14 czerwca Senat Rz±dz±cy wyda³ zezwolenie Basiñskiej na objêcie tej funkcji. Oto tre¶æ tego zezwolenia: „Koñcem u³atwienia po³ogów kobietom klasy w³o¶ciañskiej (wiejskim), które czêstokroæ z powodu braku pomocy ulegaj± niebezpieczeñstwu utraty ¿ycia, uzna³ za potrzebne ustanowiæ jeszcze trzy p³atne ze Skarbu Publicznego po z³. 300 rocznie akuszerki, z których by jedna w Mogile, druga w Lipowcu a trzecia w Jaworznie zamieszkiwa³y. (…) (Senat) Poleci³, aby Wydzia³ Spraw Wewnêtrznych i Policji odebra³ od niej (czyli od Karoliny Basiñskiej) przysiêgê i przy projektowaniu bud¿etu nie zapomnia³ lecz umie¶ci³ j± w tytule „Policja Medyczna”.
+ + +
Basiñska mia³a otrzymywaæ roczn± pensjê ówczesnych 300 z³. z funduszu Ogólno-Krajowego, p³atn± w miesiêcznych ratach, i dopiero przy projektowaniu nowego bud¿etu pañstwowego mia³a byæ na sta³e w nim uwzglêdniona. O mianowaniu akuszerk± Basiñskiej, Senat poinformowa³ wójta Gminy Mogi³a oraz Lekarzy Miejskiego i Okrêgowego, czyli g³ównych Lekarzy Miasta Krakowa i Lekarza Okrêgowego. Pracê akuszerki wiejskiej kontrolowa³ Lekarz Okrêgowy, któremu podlega³ obszar pañstwa po³o¿ony poza miastem Krakowem. 17 sierpnia 1838 r. Lekarz Okrêgowy Wolnego Miasta Krakowa pismem do Wydzia³u Spraw Wewnêtrznych i Policji z³o¿y³ raport o pracy Basiñskiej jako akuszerki zamieszka³ej we wsi Mogile, w którym bardzo pozytywnie oceni³ jej dotychczasow± pracê.
+ + +
Ten krótki artyku³ prezentuje niewielki fragment pracy ówczesnego rz±du polskiego w Krakowie nad podniesieniem poziomu higieny i zdrowia w podkrakowskich wsiach w XIX wieku. Warto dodaæ, ¿e w szkole wiejskiej w Mogile nauczyciel prowadzi³ w pierwszej po³owie XIX wieku przedmiot „Nauka o Zdrowiu”. Starano siê w ten sposób zmieniaæ mentalno¶æ panuj±c± na wsi, czêsto zabobonn±. Mentalno¶æ szkodliw± zarówno dla zdrowia fizycznego jak i psychicznego.
Krzysztof Roso³ek
Ba¶niowo  w NCK, sportowo w Com Com Zone i aktorsko w "Norwidzie"  
Takie s± klimaty najnowszej Nowohuckiej Kroniki Filmowej. Zacznijmy ba¶niowo. W Nowohuckim Centrum Kultury prezentowa³y swoje widowiska teatry dla dzieci w szerokim repertuarze opowie¶ci od "Ba¶ni z tysi±ca i jednej nocy" do nied¼wiadka rodem z Rabki, który mia³ siê zaopiekowaæ kuku³czym maleñstwem. Na kolejny Festiwal Teatrów dla Dzieci tradycyjnie ju¿ przyjechali arty¶ci z ca³ego kraju. A najm³odsi mieli mnóstwo rado¶ci.
Z ca³ej Polski  przyjechali te¿ reprezentanci wy¿szych uczelni, walcz±c o prymat w ogólnopolskich akademickich mistrzostwach Polski w futsalu.  Sportowych emocji nie brakowa³o, a spotkania te raz jeszcze potwierdzi³y ambicjê niedawno otwartego obiektu Com Com Zone do  pe³nienia zaszczytnej misji tworzenia nowego oblicza nowohuckiego sportu.
Na koniec w "Kronice" relacja ze spotkania  z jednym z najwspanialszych aktorów krakowskich - Jerzym Nowakiem. Niegdysiejszy Pan M³ody z "Wesela" Stanis³awa Wyspiañskiego oczarowa³ publiczno¶æ w O¶rodku Kultury im. Norwida zabawnymi anegdotami, m±drymi  wspomnieniami i poczuciem humoru.  
Zapraszamy zatem do ogl±dania 162 wydania  Nowohuckiej Kroniki Filmowej. Pokazywana bêdzie od pi±tku (6 marca ) przed ka¿dym seansem w kinie "Sfinks", a tak¿e na antenie  TV Kraków w poniedzia³ek  9 marca o 8.45 i 19.50 oraz we wtorek 10 marca o 17.00.
(jr) 
AKTORSTWO TO POSZUKIWANIE PRAWDY
Z Martyn± MALCHAREK, aktork± Krakowskiej Opery Kameralnej, odtwórczyni± roli Pyzy w Teatrze Ludowym rozmawia Dariusz Domañski

Dariusz Domañski: W Teatrze Ludowym wystêpujesz jako Pyza w spektaklu zatytu³owanym „Pyza na polskich dró¿kach”. Przedstawienie to wyre¿yserowa³ Jerzy Fedorowicz. To by³ twój debiut. By³a¶ jeszcze wtedy w Szkole Teatralnej?

Martyna Malcharek: Tak, by³am wtedy na trzecim roku Szko³y Teatralnej. To by³o ogromne wyró¿nienie i prze¿ycie dostaæ g³ówn± rolê, mieæ debiut w Teatrze Ludowym i w Chicago. By³o to dla mnie du¿e wyzwanie.
DD: Pyza – gra, ¶piewa, tañczy… Nie ka¿da aktorka posiada takie umiejêtno¶ci. Zanim skoñczy³a¶ krakowsk± PWST otrzyma³a¶ staranne wykszta³cenie muzyczne i baletowe. Sk±d ta wielostronno¶æ zainteresowañ?
MM: Zawsze chcia³am byæ wszechstronn±. Moim marzeniem od najm³odszych lat by³o tañczyæ, ¶piewaæ i graæ na scenie. Pocz±tkowo w dzieciñstwie moj± scen± by³ ogród, gdzie tañczy³am, albo ¶piewa³am i marzy³am, ¿e mo¿e kiedy¶ bêdê mog³a wyst±piæ na prawdziwej scenie. Potem biega³am z Liceum Muzycznego do Szko³y Baletowej przez sze¶æ lat, a wakacje spêdza³am przy fortepianie. Sam± mnie do tego bardzo ci±gnê³o. To by³ mój ukochany ¶wiat. Na studiach teatralnych balet bardzo mi pomóg³ w aktorstwie, a aktorstwo w balecie i w tañcu.
DD: Co z³o¿y³o siê na wybór Szko³y Aktorskiej? Czy chêæ zostania aktork± obudzi³a siê samorzutnie, czy te¿ sk³oni³y Ciê do tego mo¿e jakie¶ okoliczno¶ci, lub osoby?
MM: Pocz±tkowo poszukiwa³am studiów bardziej zwi±zanych z tañcem, my¶la³am tak¿e o zespole Mazowsze. Jednak teatr by³ dla mnie zawsze miejscem szczególnym, magicznym, umo¿liwiaj±cym oderwanie siê od rzeczywisto¶ci. Poszukiwa³am studiów umo¿liwiaj±cych mi kontynuowanie nauki baletu, ale tak¿e ¶piewu i aktorstwa, studiów wszechstronnie rozwijaj±cych. Pojawi³o siê marzenie, aby tañczyæ w teatrze, aby po³±czyæ sztukê aktorsk± z pasj± tañca. Bardzo interesowa³ mnie wówczas teatr tañca Piny Baush, Pietry Galli czy Jacka £umiñskiego, b±d¼ Ewy Wycichowskiej. Kiedy uczestniczy³am w warsztatach Ewy Wycichowskiej w Poznaniu, to w³a¶nie Ona powiedzia³a mi, abym zdawa³a do PWST, gdy¿ jej zdaniem w moim tañcu by³o du¿o aktorstwa. To wtedy w³a¶nie zdecydowa³am, ¿e bêdê zdawaæ do Szko³y Teatralnej.
DD: Pamiêtasz swój egzamin do Szko³y Teatralnej?
MM: Nigdy go nie zapomnê. Chcia³am siê dostaæ tylko do Szko³y Teatralnej, ¿adne inne studia mnie nie interesowa³y. By³am zdecydowana i bardzo tego pragnê³am, postanowi³am walczyæ i daæ z siebie wszystko, aby tylko siê dostaæ.
DD: W okresie tych kilku lat pracy wyst±pi³a¶ na deskach m. in. Teatru im. J. S³owackiego. Bra³a¶ tak¿e udzia³ w benefisie znanego aktora Zbigniewa Buczkowskiego w Teatrze Stu. Jeste¶ aktork± Krakowskiej Opery Kameralnej, sceny za³o¿onej przez Wac³awa Jankowskiego. Wystêpujesz na deskach Teatru Ludowego w Nowej Hucie. Teatr Wac³awa Jankowskiego jest bardzo oryginaln± scen± na mapie Krakowa. Opera, jak mówi³ Ryszard Wagner, jest syntez± wszystkich sztuk. Interesujesz siê w³a¶nie takim rodzajem sztuk: opera, dramat, balet…
MM: Bardzo pasjonuj± mnie miejsca, gdzie balet ³±czy siê z aktorstwem, piosenk±. Zawsze bêd±c w teatrze dramatycznym na spektaklu têskniê gdzie¶ w ¶rodku do ruchu, do tañca, a bêd±c w operze brak mi u tancerzy wyrazu, aktorstwa, u ¶piewaków brakuje mi i tañca i aktorstwa, dlatego bardzo wymagam od siebie wszechstronno¶ci i szlifowania ka¿dej z dziedzin sztuki, aby ka¿de moje wykonanie gdziekolwiek wystêpujê by³o w pe³ni starannie przygotowane, precyzyjne nawet je¶li jest to improwizacja, profesjonalne i wykonane z pe³nym zaanga¿owaniem, daniem z siebie wszystkiego. Dlatego staram siê ka¿dy wystêp traktowaæ, jak premierê. Codzienne æwiczenia bardzo mi pomagaj±.
DD Czym jest dla ciebie aktorstwo? Masz jak±¶ w³asn± definicje, czy teoriê na temat sztuki aktorskiej?
MM: To trudne pytanie. Aktorstwo jest dla mnie ci±g³ym poszukiwaniem prawdy, jest odkrywaniem swojej osobowo¶ci, jest tak¿e najg³êbsz± mo¿liwo¶ci± wyra¿enia siebie poprzez postacie, które gram, jest tak¿e prób± poznania swoich niedoskona³o¶ci, a tak¿e ucieczk± od samotno¶ci. Dajê swoje cia³o, duszê i umys³ postaci, któr± gram, jestem ni±, ale jestem
te¿ ca³kowicie sob±, tak± jak± naprawdê jestem.
DD: Masz wymarzone bohaterki z dramatu, które chcia³aby¶ zagraæ?
MM: Moj± wymarzon± bohaterk± dramatyczn± jak± bardzo chcia³am zagraæ by³a Julia z Romea i Julii W. Szekspira. Od dzieciñstwa o tym marzy³am. Jednak teraz, kiedy gram Pyzê w Teatrze Ludowym, marzê, aby jak najwiêcej graæ w takich w³a¶nie spektaklach, jak Pyza, w spektaklach, gdzie wystêpuje synteza sztuk: taniec, aktorstwo i ¶piew. Uwielbiam graæ ten spektakl. Daje mi on ogromnie du¿o satysfakcji, wzruszenia i rado¶ci. Podczas pracy nad Pyz± bardzo du¿o siê nauczy³am.
DD: Zaczêli¶my od Pyzy w Teatrze Ludowym. Powiedz, jak gra siê przed publiczno¶ci± dzieciêc±? Dzieci ¿ywo reaguj± na fa³sz, ale nie tylko, czy mia³a¶ jakie¶ zabawne zdarzenia na którym¶ z przedstawieñ?
MM: Mia³am bardzo du¿o wzruszaj±cych i zabawnych sytuacji podczas grania Pyzy na polskich dró¿kach. W spektaklu Pyza p³acze, bo siê zgubi³a zawsze wtedy s³yszê z widowni s³owa pocieszenia. Na jednym z przedstawieñ jedno z dzieci rozp³aka³o siê i p³aka³o razem ze mn±. Najbardziej wzruszaj±ce s± momenty, kiedy widownia ¶piewa razem z nami, albo klaszcze podczas ¶piewania lub tañczenia, lub gdy reaguje ¿ywo na zadawane przez Pyzê pytania. S± to chwile niezapomniane. Dzieci s± bardzo wymagaj±c± publiczno¶ci±, ka¿dy spektakl jest dla mnie ogromnym wyzwaniem podczas ka¿dego grania spektaklu staram siê dawaæ z siebie wszystko. Publiczno¶æ reaguje bardzo ¿ywo, a to daje graj±cym na scenie aktorom jeszcze wiêcej energii, si³y rado¶ci i ogromnej satysfakcji. Spektakl Pyza na polskich dró¿kach jest dla mnie szczególny tak¿e dlatego i¿ mogê w nim pokazaæ wszystkie umiejêtno¶ci. Mogê ¶piewaæ, graæ i tañczyæ. Spe³ni³o siê wiêc moje marzenie.
DD: Dziêkujê za rozmowê.


MARTYNA MALCHAREK
Martynê Malcharek zobaczy³em po raz pierwszy w tytu³owej Pyzie w Teatrze Ludowym. Reprezentuje ona aktorstwo w ka¿dym calu, kreacyjne, a wiêc ³±czy: dramat, balet, ¶piew, grê aktorska. Nie wiem jakie s± jej zdolno¶ci wokalne, my¶lê o operze, ale z piosenk± aktorsk± radzi sobie doskonale. Pyza jest rol±, w której widaæ rodowód rodem z folkloru, dramatu, poezji, ¶piewogry. To takie po³±czenie Panny M³odej z Wesela, z Basi± z Krakowiaków i Górali, do tego jeszcze mo¿na dodaæ elementy tañca z zespo³u Mazowsze lub ¦l±sk. Wiem, ¿e artystka ta pochodzi ze ¦l±ska. Malcharek ma bardzo polsk± urodê i polski wdziêk. Przy tym delikatno¶æ i skromno¶æ, buduj± jej sceniczny wizerunek. My¶lê, ¿e czeka Martynê Malcharek ciekawa droga aktorska, choæ jej marzeniem, jak mówi jest Julia, i kto wie, mo¿e jeszcze j± zagra. Przecie¿ Maria Malicka gra³a sceny z Szekspirowskiej Julii maj±c ponad 50 lat. Martyna ukoñczy³a krakowsk± PWST przed trzema laty. Teraz pracuje ju¿ nad postaci± Kasi w Poskromieniu z³o¶nicy. Jedno wiem, ¿e jest bardzo utalentowan± m³od± aktork±, o g³êbokiej ju¿ ¶wiadomo¶ci zawodowej. Gdybym szuka³ jaki¶ porównañ w teatrze, to sposobem bycia i aktorstwem zbli¿ona jest bardzo do Gra¿yny Barszczewskiej. Podobnie jak ona zaczê³a w Teatrze Ludowym, podobnie jak Barszczewska zajmuje siê piosenk± aktorsk±.
DDOM
 
Ten serwis u¿ywa cookies i podobnych technologii (brak zmiany ustawienia przegl±darki oznacza zgodê na to)
Prezentowane na stronie internetowej informacje stanowi± tylko czê¶æ materia³ów, które w ca³o¶ci znale¼æ mo¿na w wersji drukowanej "G³osu - Tygodnika Nowohuckiego".
Logowanie
Nazwa u¿ytkownika

Has³o



Nie masz jeszcze konta?
Zarejestruj siê

Nie mo¿esz siê zalogowaæ?
Popro¶ o nowe has³o
Reklama


Wygenerowano w sekund: 0.07 27,468,994 unikalnych wizyt