ODESZŁA RED. JANINA DZIURO
Dodane przez Administrator dnia 25/07/2026 19:40:53

---

W miniony wtorek 14 lipca zmarła red. Janina Dziuro. Z zawodem dziennikarza była związana od blisko 60 lat. Rozpoczęła pracę w „Gazecie Krakowskiej” 1 listopada 1969 roku i przepracowała w tej redakcji dwa lata. Od 1971 roku związała się z redakcją „Sygnałów” Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego, którą też kierowała. Zakładowa gazeta spełniała ważną rolę informacyjną. Współpracowała m.in. z red. Filomeną Serwin, która po odejściu Janiny Dziuro w 1981 roku do „Głosu Nowej Huty”, kontynuowała jej dzieło w MPK. Z „Głosem Nowej Huty” i później „Głosem. Tygodnikiem Nowohuckim” związała się do końca swojej aktywności dziennikarskiej.
Miałem szczęście, że nasze drogi skrzyżowały się i mogłem bliżej poznać Ninę, bo tak w redakcji się do niej zwracaliśmy. Poznałem ją w latach siedemdziesiątych, gdy pracowała w Sygnałach MPK. Bywałem wówczas w tej firmie, która miała rozwinięte własne media. Wychodziła tu nie tylko zakładowa gazeta, którą kierowała Nina, ale było mocne radio zakładowe zwane przez niektórych radiowęzłem. Później kontaktowaliśmy się, gdy pracowała w „Głosie Nowej Huty”. Wiem, że ówczesny redaktor naczelny cenił sobie kunszt dziennikarski red. Dziuro, która podejmowała w swoich artykułach trudne sprawy i tematy. Od początku 1987 r. nasze drogi już mocno się związały. Wtedy po pracy w „Dzienniku Polskim”, gdzie byłem zastępcą redaktora naczelnego, zostałem redaktorem naczelnym „Głosu Nowej Huty”. Wszedłem w znakomity zespół dziennikarski, łączący doświadczenie i świeżość młodości. Po odejściu zastępcy red. naczelnego Jerzego Danka na emeryturę powołałem na tę funkcję red. Henrykę Rosiek, a Janina Dziuro objęła kierownictwo działu publicystyki. Było to znakomite rozwiązanie, bo obie dziennikarki znakomicie wywiązywały się ze swoich obowiązków i to nie tylko organizacyjnie, ale będąc wzorem kunsztu dziennikarskiego w podejmowanej przeze mnie publicystyce. Janina Dziuro była bardzo wrażliwym człowiekiem i do dzisiaj pamiętam jej artykuły o bezrobotnych i bezdomnych, czyli ludziach, którym życie niezbyt się udało. Potrafiła nawet dotrzeć do bezdomnych mieszkających w kanałach sieci ciepłowniczej.
Wspólnie przeżyliśmy przełom końca lat osiemdziesiątych i początku dziewięćdziesiątych. Starsza część zespołu zmuszona przez ówczesnego dyrektora Kombinatu musiała odejść z „Głosu Nowej Huty” i utworzyła „Głos. Tygodnik Nowohucki”. Dzięki wsparciu ówczesnego przewodniczącego Komisji Robotniczej Hutnik Kraków NSZZ „Solidarność”, a wcześniej dziennikarza „Głosu Nowej Huty” Mieczysława Gila redagowaliśmy „Głos. Tygodnik Nowohucki” w siedzibie KRH, a potem przenieśliśmy się do Nowohuckiego Centrum Kultury. Z nami razem była też Janina Dziuro, której znakomite pióro przyczyniło się do zwycięstwa w konkurencji z „Głosem Nowej Huty”, który po objęciu funkcji dyrektora naczelnego Kombinatu przez Jerzego Knapika uległ likwidacji i włączeniu w „Głos. Tygodnik Nowohucki” na zasadzie redagowania dwóch zleconych kolumn. W tej redakcji kierowanej przez red. Jana Franczyka przepracowaliśmy kolejne ponad 20 lat. Nina Dziuro redagowała stałą rubrykę Kronikę Policyjną, ale również pisała wyraziste i podnoszące niełatwe sprawy artykuły. 28 lutego 2009 roku przeszła na emeryturę, ale nadal z redakcją współpracowała przez kolejne lata redagując Kronikę Policyjną. Nina była nie tylko znakomitym dziennikarzem, ale bardzo dobrą koleżanką, życzliwą osobą dla swojego otoczenia. I taką ją zapamiętamy.
W roku 2011 po 20 latach działania „Głosu. Tygodnika Nowohuckiego” władze miasta Krakowa doceniły rolę tej lokalnej gazety z tradycjami od 1950 roku. Pierwszy zastępca Prezydenta Miasta Krakowa Tadeusz Trzmiel wręczył Medale Za Zasługi dla Miasta Krakowa Honoris Gratia właśnie red. Janinie Dziuro (na zdjęciu), ale także red. Henryce Rosiek, red. Krystynie Lenczowskiej i od lat redagującemu „Głos” red. Andrzejowi Bejgerowi.
Pogrzeb red. Janiny Dziuro odbył się 17 lipca w jej rodzinnej miejscowości Drochlinie, gdzie spoczęła na miejscowym cmentarzu.
SŁAWOMIR PIETRZYK


Fot. Marcin Pietrzyk